คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินมีโฉนดซึ่งเดิมเป็นของมารดาโจทก์ เมื่อมารดาโจทก์ถึงแก่กรรม โจทก์ซึ่งเป็นทายาทได้รับมรดกและถือกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทตั้งแต่เมื่อวันที่ ๕ มีนาคม ๒๕๑๗ ต่อมาเมื่อปี ๒๕๒๐ โจทก์ยอมให้จำเลยทั้งสองอาศัยทำนาเป็นเวลา ๕ ปี แต่เมื่อครบกำหนดจำเลยทั้งสองไม่ยอมออก ต่อมาวันที่ ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๒๕ โจทก์นำเจ้าพนักงานที่ดินไปรังวัดสอบเขตจำเลยเข้าขัดขวางอ้างว่าที่พิพาทเป็นของตนซื้อจากบุคคลอื่น มีหนังสือรับรองการทำประโยชน์เป็นหลักฐาน ขอศาลบังคับจำเลยทั้งสองและบริวารออกจากที่ดินโจทก์และชดใช้ค่าเสียหาย
จำเลยทั้งสองให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสองโดยซื้อมาจากบุคคลอื่นตั้งแต่เมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๐๔ มีหนังสือรับรองการทำประโยชน์เป็นหลักฐาน แล้วจำเลยเข้าครอบครองทำประโยชน์ด้วยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของเป็นเวลาถึง ๒๑ ปี โจทก์หรือมารดาโจทก์ไม่เคยโต้แย้ง การที่จำเลยทั้งสองยืนยันแนวเขตที่ดินกับเจ้าพนักงานที่ดินไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ที่พิพาทโจทก์หรือมารดาโจทก์มิได้ทำประโยชน์มานาน เป็นเหตุให้บุคคลอื่นเข้าใจว่าเป็นที่ป่าไม่มีเจ้าของ จึงขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ทับที่ดินตามโฉนดที่ดินของโจทก์บางส่วนซึ่งเป็นที่พิพาท จำเลยทั้งสองซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ซึ่งรวมทั้งที่พิพาทจากบุคคลอื่นดังกล่าวตั้งแต่เมื่อปี ๒๕๐๔ แล้วครอบครองตลอดมา โดยไม่ทราบว่าที่พิพาทอยู่ในเขตโฉนดที่ดินของฝ่ายโจทก์ แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้หนังสือรับรองการทำประโยชน์จะออกทับที่พิพาท แต่จำเลยทั้งสองก็ได้ครอบครองตั้งแต่ปี ๒๕๐๔ ด้วยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันมา ๒๐ กว่าปีแล้ว จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๘๒
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
