เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าเดิมที่พิพาทเปนของบิดามารดาเมื่อ ร.ศ.๑๒๗ บิดาได้โอนโฉนดลงชื่อ ส. และ ล. จำเลยเปนผู้ถือกรรมสิทธิด้วยกัน ๒ คน ส.และล. จำเลยต่างเข้าปกครองที่ตามที่บิดายกให้นี้เปนส่วนเปนสัดไม่ปะปนกันตลอดมาจนบัดนี้ เมื่อ พ.ศ.๒๔๖๕ ส.ตาย โจทก์ทั้ง ๓ ซึ่งเปนภรรยาและบุตร์ ส.ขอรับมฤดก ส.และโอนโฉนดลงชื่อรวมกัน ส.จำเลยด้วย ภายหลังโจทก์จะขอแบ่งที่กับจำเลยคนละครึ่งจำเลยไม่เพียง ๗ อันเท่านั้นดังนี้ ปัญหามีว่าโจทก์จำเลยจะมีส่วนได้กรรมสิทธิที่นี้คนละครึ่งหรือตามส่วนที่ต่างได้ปกครองมา ศาลเดิมตัดสินให้แบ่งที่เปน ๒ ส่วนเท่ากันให้โจทก์จำเลยได้คนละส่วน ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า เรื่องเช่นนี้ถ้าปรากฏว่าใครปกครองที่มาเท่าใด ก็มีส่วนได้เท่านั้น ตามฎีกาที่๖๐๗/๒๔๖๖,๘๓๕/๒๔๖๙,๑๗๙,๒๔๗๒, โจทก์ซึ่งเปนผู้รับมฤดก ส.จะขอแบ่งที่คนละครึ่งกับจำเลยมากกว่าสิทธิของ ล.มิชอบจึงให้โจทก์ได้กรรมสิทธิตามแผนที่สีเขียวตามที่ปกครองมา
