เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์เป็นบริษัทจำกัดจดทะเบียนมีวัตถุประสงค์เพื่อการซื้อขาย รับเช่า ให้เช่า แลกเปลี่ยน จำนำ จำนอง ขายฝากสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ ได้รับจำนองที่ดินของ ว.ไว้ ครั้น ว.ถึงแก่กรรม กองมฤดกล้มละลาย กองรักษาทรัพย์ได้ตกลงกับโจทก์โอนที่ดินให้เป็นการชำระหนี้จำนอง แต่หอทะเบียนที่ดินไม่ยอมแก้ทะเบียนโอนกรรมสิทธิให้โจทก์โดยอ้างว่าโจทก์เป็นบริษัทที่ประกอบกิจการเป็นเครดิตฟองซิเอร์ ไม่ได้รับอนุญาตจากกระทรวงการคลัง ไม่มีอำนาจรับจำนองและรับโอนที่ดินได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยแก้ทะเบียนให้โจทก์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลฎีกาตัดสินว่าเมื่อพ.ร.บ.ควบคุมกิจการค้าขาย ฯลฯ ไม่ได้วิเคราะห์ศัพท์เครดิตฟ้องซิเอร์ไว้ จึงต้องใช้หลักกฎหมายทั่วไปในการพิจารณา
เครดิตฟองซิเอร์เป็นกิจการที่เกิดขึ้นและรับรองโดยกฎหมายภาคพื้นยุโรบคือเป็นวิธีการอย่างหนึ่งที่ให้เครดิตการกู้ยืมเงินหรือประโยชน์อื่นในทำนองเดียวกันโดยทั่วไปแก่บุคคลทุกชนิดไม่จำกัดฉะเพาะพวกชาวนาหรือกสิกรโดยมีอสังหาริมทรัพย์เป็นประกันและไม่จำต้องเป็นไปเพื่อประโยขน์แก่อสังหาริมทรัพย์นั้นเองเสมอไป พ.ร.บ.ควบคุมกิจการค้าขาย ฯลฯนี้มีสาระสำคัญอยู่ที่ว่า การประกอบกิจการตามความใน พ.ร.บ.นี้ถ้ากระทำเป็นการค้าแล้วต้องมีการควบคุม เพราะย่อมกระทบถึงความปลอดภัยและยาสุขแห่งสาธารณชน บริษัทโจทก์มีวัตถุประสงค์ในการรับจำนองอสังหาริมทรัพย์อยู่จึงเป็นกิจการค้า และเป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัทโจทก์รับจำนองที่ดินไว้โดยประโยชน์ในทางการเงิน (เครดิต) กิจการของบริษัทโจทก์จีงเป็นเครดิตฟองซิเอร์หรือ+มีสภาพคล้ายคลึงกัน จำต้องรับอนุญาตจากรัฐบาลตามความใน พ.ร.บ.ควบคุมกิจการค้าขาย ฯลฯ เมื่อบริษัทโจทก์มิได้รับอนุญาตดังนี้ก็ย่อมไม่มีอำนาจทำการรับจำนองและรับโอนที่ดินรายพิพาท
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
