เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยเป็นผู้ปกครองที่ของศาลเจ้า มีอำนาจที่จะให้เช่าได้ จำเลยได้ทำหนังสือให้โจทย์เช่าที่นั้นแต่ในหนังสือสัญญาใส่ว่า " จำเลยซึ่งต่อไปนี้จะเรียกว่าเจ้าของกรรมสิทธิที่ " โจทย์ฟ้องหาว่าจำเลยฉ้อ โดยยกเหตุว่า จำเลยไม่ใช่เจ้าของที่ดิน ศาลอุทธรณ์กรุงเทพฯ เห็นว่าในสัญญาอ้างว่า จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิที่ดิน ซึ่งจำเลยไม่ได้เป็นเจ้าของจริง แลว่าข้อนี้ทำให้โจทย์หลงเชื่อ โจทย์จึงได้เข้าทำสัญญาแลให้เงินไป เพราะฉนั้นการจึงเป็นฉ้อ ศาลฎีกาตัดสินว่า เรื่องนี้จำเลยมีอำนาจให้เช่า ฝ่ายโจทย์ก็เชื่อดังนั้น แม้จำเลยจะไม่มีน่าที่ให้เช่าโดยเหตุการที่บังคับให้เปลี่ยนแปลงเมื่อภายหลัง คดีก็ไม่มีมูลจะเปนอาญา ข้อที่ในสัญญามีว่าจำเลยเปนเจ้าของผู้ถือกรรมสิทธินั้น ก็เปนแต่ชื่อสมมุติเรียกเพื่อสดวกแก่การเขียนสัญญา เปนพลความเปนข้อประดับ ไม่ใช่เปนข้อได้ข้อเสียอะไรกันเลย จึงให้ยกฟ้องโจทย์ การแปลหนังสือสัญญาเปนปัญหาข้อกฎหมาย()
