คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสี่ฐาน ฆ่าคนโดยเจตนาและศาลได้สั่งให้รวมพิจารณากับอีกคดีหนึ่งซึ่งโจทก์ฟ้องนายแล่งสิงห์ทองเป็นจำเลยฐานช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นอาญา คดีได้ความว่าศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ แต่ส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยไม่ได้ ต่อมาโจทก์ได้ยื่นคำร้องต่อศาลอุทธณ์ขอให้สั่งให้ศาลชั้นต้นออกหมายจับจำเลยทั้งสี่ในคดีแรก ศาลอุทธรณ์สั่งว่า การส่งสำเนาอุทธรณ์เป็นหน้าที่ศาลชั้นต้น จำเลยยังไม่ได้รับสำเนาอุทธรณ์ โจทก์จึงชอบที่จะร้องขอต่อศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้สั่งกลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์สั่งศาลชั้นต้นออกหมายจับจำเลยทั้งสี่ ศาลฎีกาประชุมใหญ่แล้วเห็นว่าคำสั่งศาลอุทธรณ์ไม่ใช่คำสั่งระหว่างพิจารณาตาม วิ.อาญา ม.๑๙๖ และศาลฎีกาเห็นว่าการส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งนั้นเป็นหน้าที่ศาลชั้นต้นโจทก์ชอบที่จะขอหมายจับต่อศาลชั้นต้น(อ้างฎีกาที่ ๑๓๐/๒๔๘๒ ) ตามมาตรา ๒๐๗ มิได้บังคับศาลอุทธรณ์เป็นแต่ให้อำนาจใช้ดุลยพินิจได้เท่านั้น กรณีนี้เป็นเรื่องขอหมายจับเพื่อให้มารับสำเนาอุทธรณ์ โจทก์จะขอให้ศาลฎีกาสั่งกลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์สั่งศาลชั้นต้นออกหมายจับจำเลยเพราะเหตุที่ไม่ได้รับสำเนาอุทธรณ์ของโจทก์นั้นไม่ชอบ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
