คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขอซื้อนาของโจทก์ ๕๐ ไร่ ราคา ๑๐๐๐ บาท โจทก์รับมัดจำไว้จากจำเลย ๒๐๐ บาท อีก ๘๐๐ บาทจะชำระในวันทำหนังสือสัญญาซื้อขาย บัดนี้จำเลยกลับปฎิเสธเรื่องซื้อ และอ้างสิทธิครอบครอง จึงขอให้แสดงว่าที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยขอซื้อที่พิพากษาจากโจทก์ จำเลยครอบครองที่พิพาทโดยการเป็นเจ้าของมากกว่า ๒๐ ปี ศาลชั้นต้นเชื่อพยานโจทก์ จึงพิพากษาขับไล่จำเลย ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ขายที่พิพาทซึ่งเป็นที่มือเปล่าแก่จำเลยเป็นราคา ๒๐๐ บาท ได้รับชำระเงินแล้ว และมอบการครอบครองให้จำเลยแล้ว ไม่มีสิทธิมาฟ้องขับไล่จำเลย จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาคัดค้านว่า ถ้าเป็นเรื่องซื้อขายเด็ดขาด จำเลยก็ควรจะได้ต่อสู้ไว้ในทางนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะเลยมิได้ยกในเรื่องซื้อขายเด็ดขาดขึ้นต่อสู้ แต่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้สมฟ้องก่อน เมื่อสืบได้ไม่สมคือกลับได้ความว่า ได้ขายที่แก่จำเลยเด็ดขาดแล้ว โจทก์ก็ต้องแพ้คดี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
