คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินภาษีเพิ่มและเงินเพิ่มภาษีการค้ารวม ๒ จำนวนเงิน ๑๒๐ บาท คืนจากจำเลยโดยกล่าว่าเป็นเงินที่ไม่ควรเสีย จำเลยต่อสู้ว่าการที่เจ้าพนักงานเรียกเงินค่าภาษีเพิ่ม ๑๒๐ บาท จากนั้นถูกต้องแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าตามเหตุผลแห่งคดีเจ้าพนักงานไม่ควรใช้ดุลยพิจิจเรียภาษีเพิ่มจากโจทก์ จึงให้จำเลยคืนเงิน ๑๒๐ บาทให้โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ว่าที่เจ้าพนักงานเรียกเงินจากโจทก์ก็เพราะโจทก์บกพร่องละเลยไปปฏิบัติตามกฎหมาย
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าคดีนี้เป็ฯคดีมโนสาเร่จำเลยอุทธรณ์มในข้อเท็จจริงไม่ได้จึงให้ยกอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าตาม พ.ร.บ. ภาษีการค้า ม. ๑๔ (๓) ที่บัญญัติให้เรียกค่าภาษีเพิ่มขึ้นในกรณีไม่ยื่นรายการนั้นไม่เป็นบทบังคับตายตัวต้องแล้วแต่เหตุการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป ซึ่งปัญหาในข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นการชอบศาลฎีกาพิพากษายืนตาม
