พ.ศ. 2481 ศาลฎีกา
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันส่งตัวจำเลยไปอยู่โรงเรียนดัดสันดานจำเลยฎีกามิได้อ้างฎีกาที่ 637/2459
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยทั้งสองสมคบกับพวกกระทำการปล้นทรัพย์แต่จำเลยที่ ๒ เปนเด็กได้รับยกเว้นโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๕๗ ให้ส่งตัวไปอยู่โรงเรียนดัดสันดานจนกว่าอายุครบ ๑๘ ปี
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันให้ส่งตัวจำเลยที่ ๒ ไปอยู่โรงเรียนดัดสันดานจำเลยที่ ๒ จึงไม่มีสิทธิฎีกาได้ตามตัวอย่าง ฎีกาที่ ๖๓๗/๒๔๕๙ ให้ยกฎีกาจำเลยที่ ๒
การที่จำเลยฎีกาว่า คดีโจทก์ในความผิดฐานฉ้อโกงขาดอายุความ เพราะผู้เสียหายไม่ได้ร้องทุกข์ภายในสามเดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดนั้น ในการวินิจฉัยปัญหาดังกล่าวต้องย้อนไปวินิจฉั…
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 238/2568คำฟ้องฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายของจำเลยทั้งสองล้วนเป็นการคัดลอกข้อความในอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองโดยมิได้ระบุข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นอ้างอิงให้เห็นว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 4 ไม่ถูกต้อง คลาดเคลื่อนหรือไม่ช…
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1016/2567จำเลยฎีกาโต้เถียงว่าพนักงานสอบสวนในท้องที่เกิดเหตุคนใดจะเป็นพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบมีอำนาจสรุปสำนวนและทำความเห็นควรสั่งฟ้องหรือสั่งไม่ฟ้องส่งไปพร้อมกับสำนวนเพื่อให้พนักงานอัยการพิจารณาตาม ป.วิ.อ. มา…
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 715/2567ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 277 วรรคหนึ่ง, 279 วรรคสาม และวรรคสี่ ประกอบมาตรา 285 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตาม ป.อ. มาตรา 91 ลดโ…
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 518/2567การยื่นฎีกาในคดีอาญาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 216 วรรคสอง และมาตรา 223 บัญญัติให้ยื่นต่อศาลชั้นต้น และให้เป็นหน้าที่ของศาลชั้นต้นตรวจฎีกาว่าควรจะรับส่งขึ้นไปยังศาลฎีกาหรือไม่ เมื่อผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื…
ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา
ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้
