คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยเคยฉุดคร่าเจ้าทุกข์ไปเพื่อการประเวณีมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่คราวนั้นเจ้าทุกข์ไม่ว่ากล่าวเอาความ ต่อมาอีก ๑ เดือนก็เกิดเหตุเรื่องนี้โดยจำเลยพบเจ้าทุกข์เดินมากับพวกซึ่งเป็นผู้หญิงด้วยกันรวม ๓ คน จำเลยเข้าฉุดข้อมือเจ้าทุกข์ลากไปได้สัก ๑ วา เจ้าทุกข์สบัดหลุดแล้ววิ่งหนีไปเกาะเอวหญิงพวกของเจ้าทุกข์ไว้ จำเลยเข้าไปอีก หญิงนั้นร้องห้ามแล้วจำเลยก็ไม่ได้ทำอะไรต่อไป ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เพียงแต่จำเลยจับมือเจ้าทุกข์ดึงไปหน่อยหนึ่งดังนั้น ไม่มีผิดฐานฉุดคร่าหรืออนาจาร ถ้าจำเลยพยายามฉุดคร่าจริง พวกผู้หญิงทั้ง ๓ ก็ไม่สามารถจะขัดขวางได้ กรณีเป็นเรื่องจำเลยยับยั้งใจตามกฎหมายอาญามาตรา ๖๑ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นฟ้องด้วยความเห็นแย้งของผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า กรรมแห่งการฉุดคร่าได้สำเร็จผลแล้วเพราะจำเลยได้ฉุดคร่าเจ้าทุกข์ไปตั้ง ๑ วา เจ้าทุกข์สบัดหลุดไปเกาะเอวหญิงพวกของเจ้าทุกข์ไว้แล้วจำเลยยังจะเข้าไปฉุดอีก
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๒๗๖ จำคุก ๖ เดือน
