คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่าจำเลยมีเจ้าหนี้อยู่หลายรายจึงได้ตกลงทำหนังสือประนอมหนี้ขึ้นฉะบับหนึ่ง ลงวันที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ.๒๔๗๘ โดยเจ้าหนี้ยอมสัญญาจะรับใช้เงินเพื่อปลดเปลื้องหนี้เป็นเงิน ๓๐๐๐๐ บาท แล้วจะไม่ฟ้องร้องลูกหนี้ประการใด เงินรายนี้ปรากฎว่าตกอยู่ที่คณะกรรมการจัดการชำระหนี้ของเจ้าหนี้จำเลย คือ อ.ผู้ร้องแล ซ.กับ ก.รวม ๓ คน ต่อมาจำเลยถูกฟ้องล้มละลาย เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์จึงเรียกเงินรายนี้มาจาก อ.ผู้ร้องภายหลังศาลพิพากษาให้ยกฟ้องในคดีล้มละลาย อ.ผู้ร้องจึงร้องขอรับเงินที่ส่งไว้คืน โจทก์คดีนี้ซึ่งเป็นเจ้าหนี้จำเลยได้ยึดเงินในจำนวนที่ อ.ส่งไว้ต่อเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ ๔๘๗๑ บาท ๗๓ สตางค์ อ.จึงร้องคัดค้านขอให้ศาลสั่งถอนการยึดเงินจำนวนนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคณะกรรมการมีกรรมการ ๓ คนซึ่งเจ้าหนี้ของจำเลยได้แต่งตั้งขึ้นตามสัญญาที่ลงวันที่ ๑๗ เมษายนพ.ศ.๒๔๗๘ แต่ปรากฎว่ามีอ. ผู้เดียวยื่นคำร้องขึ้นมาเห็นว่า อ.หามีอำนาจยื่นคำร้องขัดทรัพย์ แต่ลำพังไม่ตามประมวลแพ่ง ฯ ม.๘๐๔ ทั้งตามหนังสือสัญญาก็หามีข้อความให้อำนาจกรรมการคนเดียวจัดการได้โดยมิต้องมีกรรมการอื่นร่วมด้วยไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกคำร้องขัดทรัพย์(พลางกูร-+-)
