คำพิพากษาศาลฎีกา

… เจ้าพนักงานจดตามที่ตนร้องขอหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริงในคดีหมิ่นประมาท เมื่อศาลฟังว่า จำเลยมิได้มีเจตนาใส่ความให้คนดูหมิ่นเกลียดชังแล้วปัญหาว่าข้อความนั้นจะเป็นหมิ่นประมาทหรือไม่ ก็ไม่จำต้องวินิจฉัย

ฟ้องหาว่าหมิ่นประมาทโดยกล่าวว่า จำเลยมีจดหมายอันมีข้อความหมิ่นประมาทถึงและว่าจำเลยส่งสำเนาโฆษณาไปยังอีกคนหนึ่งด้วย ดังนี้ ยังไม่เป็นการกล่าวต่อหน้าหรือกล่าวแก่คนสองคน ไม่ต้องด้วยความผิดฐานหมิ่นประมาท ฟ้องความผิดฐานหมิ่นประมาทนั้น …

กล่าวคำหมิ่นประมาทบุคคลหลายคนในครั้งเดียวกัน ผู้เสียหายผู้หนึ่งนำเรื่องขึ้นร้องฟ้องจนผู้กล่าวหมิ่นประมาทถูกลงโทษไปแล้วผู้เสียหายคนอื่นจะนำคดีมาร้องฟ้องอีกไม่ได้ เป็นฟ้องซ้ำ (อ้างฎีกา 559/84)

… ายโดยมิได้+ความว่าเขาทุจจริตอย่างใดนั้น ยังไม่เป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท

การใส่ความหมิ่นประมาทนั้นเมื่อมีลักษณะเป็รการโฆษณาด้วยลายลักษณอักษรแล้ว ก็เป็นผิดตามกฎหมาย อาญา ม. 282 วรรค 2 ในเรื่องโฆษณาหมิ่นประมาทด้วยหนังสือแล้วโจทก์ไม่จำต้องระบุในฟ้องว่า มีผู้รู้ข้อความนั้นกี่คน

ชั้นไต่สวนมูลฟ้องในคดีหมิ่นประมาท ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีเจตนาใส่ความหมิ่นประมาทโจกท์ได้

… ยโกรธจึงแกล้งถามโจทก์ว่าติดตรางด้วยเรื่องอะไร นั้นเป็นผิดฐานหมิ่นประมาท พฤตติการณ์ที่ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงในฟ้องต่างกับข้อเท็จจริงในทางพิจารณา.

ในชั้นคำให้การจำเลยรับสารภาพว่า ได้กล่าวคำหมิ่นประมาทผู้เสียหายด้วยถ้อยคำอย่างนั้น ๆ แล้วจำเลยจะมาคัดค้านในชั้นศาลสูง+ถ้อยคำดังนั้นเป็นเพียงคำไม่สุภาพไม่ใช่เป็นการสบประมาทนั้นมิได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกล่าวคำหมิ่นประมาท จ.กับพวกเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษตาม ม.116 ฟ้องดังนี้จะถือว่า จ.เป็นเจ้าพนักงานด้วยไม่ได้ ศาลต้องยกฟ้องตาม ม.192 วรรค 3 แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา

พะยานหน้าที่นำสืบเรื่องหมิ่นประมาทที่ต้องด้วยข้อยกเว้นไม่มีโทษตามมาตรา 283-285 แล 284 ข้อ 2 นั้น เป็นน่าที่ของจำเลยต้องนำสืบ การฟ้องร้องกล่าวโทษเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ไม่ใช่เป็นการแสดงความคิดเห็น