คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ได้เล่นบิลเลี่ยดในที่ซึ่งเจ้าพนักงานอนุญาตให้จัดการเล่นบิลเลียดได้ และเล่นกันจนเกินเวลา ๒๔ นาฬิกา แต่ไม่ได้เล่นพะนันเอาทรัพย์สินกัน
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม พรบ การพะนัน ๒๔๗๘ ม. ๔ ๕ ๖ ๑๐ ๑๒ กฎกรกะทรวงมหาดไทยออกตามความในมาตรา ๑๗ แห่ง พรบ การพะนัน ๒๔๗๘ ข้อ ๒
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า แม้การเล่นของจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ จะมิได้พะนันกันก็มีผิดเพราะเป็นที่เก็บค่าเกมหาผลประโยชน์ไม่ใช่บ้านหรือสโมสร จึงพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ ๒ ที่ ๓
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้
จำเลยฎีกาได้ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย ส่วนข้อเท็จจริงศาลฎีกาต้องฟังตามศาลอุทธรณ์ การเล่นบิลเลียดตาม พรบ การพะนันและกฎกระทรวงออกตามความใน พรบ นั้น เอาความผิดแก่ผู้เข้าเล่นบิลเลียดต่อเมื่อการพะนันนั้นได้มีการพะนันต่อกัน คดีนี้ศาลล่างฟังว่าจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ผู้เข้าเล่นมีได้พะนันกัน ฉะนั้นจึงไม่มีความผิด
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง และยกฟ้องโจทก์
