คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงฉ้อโกงโจทก์เมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๔๗๒ โจทก์เพิ่งทราบการทำผิดเมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๘๑ จึงได้ฟ้องเมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม ๒๔๘๑ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๔,๓๐๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ อ้างว่าคดีขาดอายุความ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าอายุความตามกฎหมายอาญามาตรา ๘๐ นั้นบังคับสำหรับความผิดต่อส่วนตัว ส่วนมาตรา ๗๘ กฎหมายอาญานั้นบังคับสำหรับกรณีทั่วไปรวมทั้งกรณีที่เป็นความผิดต่อส่วนตัวด้วย ซึ่งนับอายุความแต่วันที่ทำผิดจนถึงกำหนดที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๗๘ จะรู้ตัวผู้ทำผิดหรือไม่ก็ตามถ้ามิได้ฟ้องร้องในกำหนดนั้นคดีก็ขาดอายุความ มาตรา ๘๐ มิได้เป็นบทยกเว้นอายุความตามมาตรา ๗๘ เป็นแต่บัญญัติอายุความในเรื่องความผิดต่อส่วนตัวให้สั้นเข้าโดยนับแต่วันที่รู้เรื่องและรู้ตัวผู้ทำผิด ส่วนมาตรา ๗๘ นับแต่วันที่ความผิดได้เกิดขึ้น เมื่อคดีเกิดกำหนดอายุความตามมาตร ๗๘ ข้อ ๓ แล้วก็หมดสิทธิฟ้องตลอดถึงมาตรา ๘๐ ด้วย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒
