คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันฆ่าพลทหารปีโดยเจตนา โดยจำเลยที่ 1ใช้ไม้ตะบองตีถูกศีรษะเหนือหูขวา จำเลยที่ 2 ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงถูกด้านหลังใต้ไหล่ซ้ายกระสุนฝังใน พลทหารปีตาย ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 249, 63จำเลยทั้งสองปฏิเสธ ต่อสู้ว่าที่กระทำไปนั้นเพื่อป้องกันชีวิตของนายแผนศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ตายใช้มีดแทงนายแผนผู้ใหญ่บ้าน นายแผนหลบจนล้มลงและเรียกให้ช่วย จำเลยที่ 1 จึงใช้ไม้ตี 1 ที และจำเลยที่ 2 ใช้ปืนลูกซองพกยิง 1 นัด พร้อม ๆ กัน เป็นการป้องกันผู้ใหญ่บ้านจำเลยที่ 1 กระทำป้องกันตัวพอสมควรตัวแก่เหตุส่วนจำเลยที่ 2 ใช้ปืนยิงผู้ตายตายเป็นการเกินสมควรแก่เหตุจึงพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ตาม กฎหมายอาญา มาตรา 249, 53 จำคุก 5 ปีและให้ปล่อยตัวจำเลยที่ 1 ไปตาม มาตรา 50นายประคองจำเลยที่ 2 ผู้เดียวอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ปล่อยตัวนายประคองจำเลยที่ 2 ไปโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้องของโจทก์ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 2 มีหน้าที่เป็นเวรยามช่วยผู้ใหญ่บ้านรักษาเหตุการณ์ในคืนนั้น และพยานโจทก์เองยืนยันผู้ตายชักมีดออกโถมเข้าแทงนายแผน
ๆ หลบล้มลงและเรียกให้ช่วย จำเลยจึงได้ใช้ปืนยิงผู้ตายไป 1 นัดในทันทีทันใด และพยานยืนยันว่าขณะที่ยิงนั้นผู้ตายกำลังจะแทงนายแผน ตัวมีดห่างตัวนายแผนในขณะที่ล้มอยู่ประมาณ 1 ศอก ถ้าไม่ยิงเสียก่อนนายแผนก็อาจถูกแทงถึงตายได้เห็นได้ชัดว่าจำเลยที่ 2 กระทำเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษายืน
