คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนา
จำเลยให้การปฏิเสธ ข้อเท็จจริงได้ความว่านายดีผู้ตายและจำเลยเป็นสามีภรรยากันมาประมาณ ๕ ปีเศษแต่ไม่ได้จดทะเบียนตาม ก.ม. เกิดบุตรด้วยกัน ๒ คน ผู้ตายเป็นคนมุทะลุดุร้าย เคยทุบตีรังแก่จำเลยเสมอ ตอนหัวค่ำของวันเกิดเหตุผู้ตายเอาไม้คานตีจำเลยโดยจำเลยไม่ต่อสู้มีรอยฟกช้ำหลายแห่ง นายโสมผู้ใหญ่บ้านมาห้ามจำเลยวิ่งหนีไปแล้วผู้ตายไปตามขู่ให้กลับ ถ้าไม่กลับจะต้องตาย จำเลยกลัวก็ยอมกลับ ต่อมาราว ๒ ทุ่มผู้ตายเอามีดมาลับแล้วพูดกับจำเลยว่ามึงมองดูฟ้าเสียเถอะต่อไปมึงจะไม่ได้ดูแล้ว ลับมีดแล้วผู้ตายก็เข้านอนโดยเอามีดซุกไว้ใต้ที่นอนต่อมาจำเลยกับบุตรก็เข้านอนที่ห้องเดียวกับผู้ตาย พอเวลาราว ๒ ยามบุตรคนเล็กร้องขึ้นจำเลยและผู้ตายก็ตื่น
จำเลยอุ้มให้บุตรกินนม ขณะนั้นเห็นผู้ตายล้วงเอามีดออกจากใต้ที่นอน จำเลยเห็นดังนั้นจึงวางบุตรลงแล้วเข้าแย่งมีดจากผู้ตาย เมื่อแย่งได้ก็ใช้มีดฟันผู้ตายหลายที จนเห็นผู้ตายเงียบไปจึงลงจากเรือนมาเรียกนายโสมผู้ใหญ่บ้านซึ่งเรือนอยู่ห่างกันวาเศษ ได้เล่าเหตุการณ์ให้ฟังโดยตลอด นายโสมไปดูเห็นผู้ตายถูกฟันนอนอยู่ ถามไม่ค่อยได้ความอยู่ได้ราว ๑ ชม. ผู้ตายก็ขาดใจตาย ปรากฎตามใบชัณสูตรว่าผู้ตายถูกฟันรวม ๘ แห่ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าแม้จำเลยจะฟันผู้ตายโดยไม่ยับยั้งผู้ตายมีบาดแผลถึง ๘ แห่งก็เป็นเรื่องน่าเห็นใจแล้ว เพราะจำเลยเป็นหญิงถ้าไม่กระทำดังนั้นผู้ตายก็อาจจะกลับทำร้ายจำเลยได้อีก การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัว แต่เมื่อพิจารณาถึงบาดแผลผู้ตายซึ่งมีถึง ๘ แห่งและมีบาดแผลที่สันหลังด้วยแล้วเห็นได้ว่าจำเลยได้ทำร้ายผู้ตายมากมายจนไม่มีโอกาสที่จะทำอะไรจำเลยหรือจำเลยมีทางที่จะหลีกเลี่ยงไปให้พ้นอันตรายได้ก็หาหลีกเลี่ยงไปไม่ และทั้ง ๆ ที่ผู้ตายไม่มีอาวุธอะไรจะทำร้ายจำเลย จำเลยก็ยังฟันผู้ตายซ้ำเติมอีกโดยไม่ยับยั้งใจฟันเพื่อให้ผู้ตายตายเลยทีเดียวเช่นนี้
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยเกินสมควรแก่เหตุไป จึงพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ก.ม.อาญา ม.๒๔๙ ประกอบด้วย ม.๕๓ ให้วางโทษจำคุกจำเลย ๓ ปี ลดรับสารภาพทั้งรูปคดีก็เป็นเรื่องน่าเห็นใจจำเลยอยู่ตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลย ๑ ปี ๖ เดือน ริบมีดของกลาง จำเลยฝ่ายเดียวฎีกาว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลฎีกาตรวจปรึกษาแล้วเห็นพ้องด้วยกับศาลอุทธรณ์ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุไปจริง ดังเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ได้ยกขึ้นวินิจฉัยไว้นั้นชอบแล้ว แต่ศาลฎีกาเห็นต่อไปว่าจำเลยนี้เป็นหญิงยังมีบุตรเล็กอยู่และไม่ปรากฎว่ารับโทษมาก่อน รูปคดีสมควรรอการลงโทษจำเลยไว้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้เฉพาะว่าให้รอการลงโทษจำเลยที่ศาลอุทธรณ์ลงแก่จำเลยนั้นไว้ตาม ก.ม.อาญา ม.๔๑ มีกำหนด ๓ ปี นอกจากที่แก้นี้คงยืน.
