คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๑๐,๐๐๐ บาท ยอมเสียดอกเบี้ยอย่างสูงตามกฎหมายและยอมรับผิดในความเสียหายในการทวงถามฟ้องร้องตามสำเนาสัญญากู้ ท้ายฟ้องนับแต่กู้เงินไปจำเลยยังไม่ได้ชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้ ทวงถามแล้วจำเลยเพิกเฉย จึงขอให้จำเลยชำระเงินต้น ๑๐,๐๐๐ บาท ค่าดอกเบี้ยค้างชำระ ๕,๖๗๙ บาท และดอกเบี้ยจนกว่าจะชำระเสร็จ กับใช้ค่าเสียหายเป็นค่าทนายความ ๔,๐๐๐บาทแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า สัญญากู้ที่โจทก์นำมาฟ้องไม่ปรากฏวันที่ทำ ไม่ถูกแบบเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๑๕ ใช้บังคับมิได้โจทก์กรอกข้อความในสัญญากู้เองโดยจำเลยไม่รู้เห็นยินยอม ลายมือชื่อในสัญญากู้ไม่ใช่ของจำเลย จำเลยไม่เคยได้รับเงินจากโจทก์ตามสัญญานี้เลย จำเลยเคยกู้เงินโจทก์ ๑๐,๐๐๐บาท แต่ได้ชำระทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยแล้ว จำเลยไม่ยอมคืนสัญญากู้ให้ เงินค่าทนายความ ๔,๐๐๐ บาทโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้อง ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปและยังไม่ได้ชำระเงินต้นและดอกเบี้ย ส่วนค่าจ้างทนายความโจทก์เรียกจากจำเลยไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้เงินต้น ๑๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๕ ต่อปี นับแต่วันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๑๓ เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลสั่งรับฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า สัญญากู้ที่โจทก์นำมาฟ้องไม่มีวันที่ที่ทำสัญญา เป็นสัญญาไม่ถูกแบบตกเป็นโมฆะหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๑๓ จำเลยได้กู้เงินโจทก์ไป ๑๐,๐๐๐ บาท และจำเลยได้ทำสัญญากู้เงินไม่ได้ลงวันที่ให้โจทก์ไว้ตามเอกสารหมาย จ.๑ ที่โจทก์นำมาฟ้อง จำเลยยังไม่ได้ชำระเงินกู้ดังกล่าวแก่โจทก์
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้หลักฐานการกู้ยืมเงินตามเอกสารหมาย จ.๑ จะไม่ได้ลงวันที่ที่กู้ยืมไว้ก็ตาม แต่ก็มีข้อความชัดเจนว่าผู้กู้ได้กู้เงินไปและได้ลงลายมือชื่อผู้กู้เป็นสำคัญไว้แล้ว จึงเป็นหลักฐานการกู้ยืมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๓ ซึ่งโจทก์ใช้ฟ้องร้องบังคับจำเลยได้ ไม่มีกฎหมายบังคับเรื่องแบบการทำสัญญากู้เงินไว้แต่อย่างใด สัญญากู้เงินหมาย จ.๑ นี้ไม่เป็นโมฆะ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
