คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเมื่อวันที่ ๑๔ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๖๑ จำเลยได้ซื้อเชื่อเครื่องยนตร์ของโจทก์ไป ๑ เครื่อง เป้นราคา ๔๐๐๐ บาท สัญญาจะชำระราคากันภายใน ๑๐ เดือน แต่จำเลยหานำเงินมาชำระตามสัญญาไม่ ครั้นถึงวันที่ ๑๓ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๗๑ โจทก์จึงต้องขอให้จำเลยชำระต้นเงินกับดอกเบี้ยที่ค้างชำระ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยใช้เงิน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในข้อกฎหมายว่า โจทก์ฟ้องเกินลายความตาม ม.๑๖๕ อนุมาตรา
ศาลฎีกาเห็นว่าไม่ปรากฎว่าโจทก์มีอาชีพทางค้าเครื่องยนตร์ ข้อคัดค้านของจำเลยยังไม่ได้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
