คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำกระทำอนาจารหญิงผู้เสียหายอายุ 19 ปี ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลอนุญาตจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกอดจูบผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้ยินยอม พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278จำคุก 1 ปีจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประจักษ์พยานโจทก์คงมีผู้เสียหายเพียงผู้เดียว คำเบิกความของผู้เสียหายจึงต้องพิเคราะห์ด้วยความระมัดระวัง พฤติการณ์ในคดีฟังได้ว่า จำเลยรักใคร่ผู้เสียหายฉันหนุ่มสาวในคืนเกิดเหตุจำเลยก็เป็นผู้นำผู้เสียหายไปส่งโรงพยาบาลเองประกอบกับผู้เสียหายอายุ 14 ปี ยังเป็นนักเรียน ย่อมไม่เบิกความปรักปรำจำเลยซึ่งผู้เสียหายเองก็รักรักใคร่อยู่ จึงน่าเชื่อว่าจำเลยกอดจูบผู้เสียหายจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ปัญหาต่อไปคงมีว่าผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยกระทำเช่นนั้นหรือไม่ ในข้อนี้ แม้ผู้เสียหายจะเบิกความว่ามิได้ยินยอม ขณะเกิดเหตุผู้เสียหายป่วยจนไม่มีเรี่ยวแรง ไม่อาจขัดขืนได้ แต่ปรากฎจากคำเบิกความของนางสมพูลเจ้าของบ้านที่ผู้เสียหายเช่าอยู่ว่า จำเลยเคยมาที่บ้านหลายครั้ง ในเดือนเกิดเหตุจำเลยมาคุยกับผู้เสียหาย 2 วันติดกัน และคุยอยู่ประมาณ5 ถึง 6 ทุ่ม จึงกลับ ได้ความว่าก่อนเกิดเหตุ 1 วัน ผู้เสียหายกับจำเลยได้พากันซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปเที่ยวที่เขาใหญ่สองต่อสองเกือบทั้งวัน ในปี พ.ศ. 2526 ผู้เสียหายก็เคยส่ง ส.ค.ส.ให้แก่จำเลย พฤติการณ์เหล่านี้แสดงได้ว่าผู้เสียหายก็รักใคร่จำเลยฉันหนุ่มสาวเช่นกัน ในขณะเกิดเหตุที่ห้องพักคนไข้ของโรงพยาบาลมีนางพยาบาลมาให้น้ำเกลือ
แม้ผู้เสียหายจะเบิกความว่าขณะจำเลยกอดจูบนางพยาบาลได้ออกจากห้องไปแล้ว แต่ภายหลังนั้น นางพยาบาลก็เข้ามาในห้องอีก ผู้เสียหายก็ไม่เล่าเรื่องที่จำเลยกอดจูบให้นางพยาบาลทราบ จึงน่าเชื่อว่าที่จำเลยกล้ากระทำเช่นนั้น เพราะผู้เสียหายยินยอม ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.
