คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยลักทรัพย์ เมื่อสืบพะยานโจทก์เสร็จไปแล้ว ๒ ปาก
จำเลยยื่นคำร้องว่า ข้อเท็จจริงเกี่ยวแก่สถานที่เกิดเหตุกลับได้ความว่า เหตุเกิดที่ตำบลบางขุนพรหมขอให้ศาลงดสืบพะยานและพิพากษายกฟ้อง โจทก์สืบพะยานต่ออีก ๒ ปาก แล้วยื่นคำร้องขอแก้ฟ้อง ศาลสั่งว่า โจทก์ไม่แสดงเหตุผลอันควรตามมาตรา ๑๖๓ ไม่อนุญาต ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องใหม่ขอให้ฟ้อง เช่น คำร้องฉะบับแรกอ้างเหตุว่า ที่ฟ้องคลาดเคลื่อนไปนั้น เพราะอาศัยวินิจฉัยจากการสอบสวนของพนักงาน ฯลฯ ศาลชั้นต้นสั่งว่า โจทก์เคยยื่นคำร้องอย่างนี้ครั้งหนึ่ง และศาลได้สั่งไปแล้ว จะมาร้องขอใหม่เช่นนี้ไม่ได้ ต้องห้ามตามมาตรา ๑๔๔ วิธีพิจารณาความแพ่ง แล้วดำเนินการสืบพะยานจนเสร็จสำนวน และพิพากษาให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ขอแก้ฟ้องได้ จึงพิพากษาให้ยกคกพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา ๑๔๔ แห่งวิธีพิจารณาความแพ่งนั้น จะนำมาอนุโลมบังคับแก่กรณีเช่นคดีนี้ไม่ได้ เพราะมาตรานั้นใช้ฉะเพาะการวินิจฉัยชี้ขาดคดีหรือประเด็นข้อใดข้อหนึ่งแห่งคดี การวินิจฉัยสั่งคำร้องขอแก้ฟ้องไม่ใช่ประเด็นแห่งคดี ส่วนเหตุอันควรให้แก้ฟ้องหรือไม่นั้น โจทก์อ้างว่า เพราะพนักงานสอบสวนเข้าใจกฎหมายในเรื่องสถานที่เกิดเหตุผิดไป
ศาลฎีกาเห็นว่าการเข้าใขผิดกฎหมายผิดไม่เป็นเหตุควรอ้างอิงได้ ส่วนการที่พนักงานสอบสวนเชื่อคำพะยานในชั้นสอบสวนไปอีกอย่างหนึ่ง เมื่อคำพะยานปรากฎในชั้นศาลอีกอย่างหนึ่งแล้วจะขอแก้ฟ้องให้เป็นไปตามคำพะยานในชั้นศาลนั้น ก็ไม่เป็นเหตุอันควรให้แก้ฟ้องได้เช่นเดียวกัน
ศาลฎีกาเห็นว่า คำร้องโจทก์ยังไม่มีเหตุอันควรให้แก้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์โดยบังคับคดีไปตามศาลแขวงเหนือ
