คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยขุดทำลายทำนบซึ่งใช้ปิดน้ำไว้เพื่อสาธารณชนแลสัตว์พาหนะใช้สอยและหล่อเลี้ยงต้นเข้าเป็นเหตุให้ทำนบชำรุดอาจเปิดอันตรายแก่การไปมาบุคคลแลทรัพย์ขอให้ลงโทษตาม ม.๑๙๑
จำเลยให้การรับว่าได้ขุดทำนบให้น้ำไหลไปจริงเพราะน้ำจะท่วมต้นเข้าของจำเลย แลรับว่าทำนบนี้ทำไว้เพื่อกันให้น้ำหล่อต้นเข้าในนา เมื่อสืบพะยานโจทก์แล้วศาลเดิมงดสืบพะยานจำเลยแลพิพากษาให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคำว่า "ทำนบ" ตามมาตรา ๑๙๑ หมายถึงทำนบที่กั้นน้ำไว้ใช้ในการไปมา ความผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยมาตรา ๑๙๑ พิพากษายืนตามศาลเดิม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม.๑๙๑ คำว่า "ทำนบ" อย่างที่เข้าใจกันตามธรรมดาก็คือทำนบที่ทำสำหรับกั้นน้ำ ไม่มีบทมาตราใดซึ่งแสดงให้เห็นว่าทำนบจะต้องเป็นที่กั้นน้ำสำหรับใช้ในการไปมา เห็นว่าตามคำรับของจำเลยถ้าน้ำมีต้นเข้าก็อาจเป็นอันตราย คดีจึงพอวินิจฉัยได้โดยไม่ต้องสืบพะยานจำเลย เพราะแม้ต้นเข้าของจำเลยจะเสียหาย จำเลยก็ไม่มีอำนาจทำลายทำนบอันมีอยู่โดยชอบด้วยกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๑๙๑ ให้จำคุก ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้
