เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็ดจิงได้ความว่าไม้ขอนสักของรัถบาล ผู้ร้ายตัดแพขาดไปแต่วันที่ ๙ ไม้ที่จับได้จากจำเลยไปนไม้ที่หายเปนไม้ที่หายแต่วันที่ ๙ ไม่ไช่หายวันที่ ๑๘ ตามฟ้อง สาลดีกาตัดสินว่า ไม้รายพิพาทเปนไม้ที่หายไปวันที่ ๙ ไม่ไช่ไม้ที่หายวันที่ ๑๘ ดังฟ้อง ไม้ที่หายวันที่ ๙ กับวันที่ ๑๘ อาดเปนไม้คนละราย จึงลงโทสจำเลยไม่ได้ พิพากสายืนตามสาลอุธรน์