Supreme Court judgments

จำเลยยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องไม่เชื่อว่าจำเลยยากจนไม่มีเงินเสียค่าธรรมเนียมศาล โดยฟังข้อเท็จจริงตามที่เคยได้ไต่สวนในชั้นอุทธรณ์ ไม่ทำการไต่สวนอนาถาในชั้นฎีกาเสียก่อนเป็นการไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธ …

ฎีกาของจำเลยที่ว่า จำเลยได้เข้าครอบครองทำประโยชน์ในที่พิพาทตลอดมาโดยเจตนาเป็นเจ้าของ เป็นเวลานานแล้วจึงได้สิทธิครอบครองตามกฎหมาย เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

จำเลยยื่นคำร้องขอให้ศาลงดการบังคับคดีโดยเสนอโฉนดที่ดินเป็นหลักประกัน กรณีต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 231 วรรคสาม ย่อมอยู่ในอำนาจของศาลชั้นต้นที่จะสั่ง

การร้องสอดเข้ามาเป็นคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57(1) นั้น ทำได้แต่เฉพาะเมื่อคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นเท่านั้นจะร้องสอดเข้ามาในชั้นฎีกาไม่ได้

คดีมีทุนทรัพย์เพียง 5,000 บาท และศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้น ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248

คำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องฎีกาต้องยื่นภายในกำหนดระยะเวลาการยื่นฎีกา ถ้ายื่นเมื่อพ้นกำหนดเวลาดังกล่าวแล้วถือว่าเป็นคำแถลงประกอบฎีกาเท่าที่จะถือได้เท่านั้น

โจทก์จำเลยพิพาทกันเกี่ยวกับทรัพย์ซึ่งจำนองอยู่กับธนาคารโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลหมายเรียกจำเลยมาเจรจาตกลงเพื่อบรรเทาหนี้สินของธนาคาร เพื่อมิให้ธนาคารบังคับจำนองและเป็นการบรรเทาไม่ต้องเสียดอกเบี้ยเพิ่มขึ้น เมื่อจำเลยคัดค้านคำร้อง ศาล …

คำร้องขอเพิ่มเติมคำฟ้องฎีกาจะต้องยื่นภายในกำหนดระยะเวลาตามมาตรา 247 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง

ฎีกาจำเลยที่ว่า จำเลยครอบครองที่พิพาทมาโดยเปิดเผยแสดงตัวเป็นเจ้าของที่พิพาทมากว่าสิบปี ไม่ได้อาศัยโจทก์นั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

การรับรองให้ฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 เป็นอำนาจเฉพาะตัวของผู้พิพากษาที่ได้นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้น เมื่อศาลชั้นต้นไม่รับรองให้จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงแล้ว จำเลยจะอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นต่อศาลฎีก …

คำสั่งศาลอุทธรณ์ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์นั้น ย่อมเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236

การอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกานั้น ต้องอุทธรณ์ภายในกำหนดสิบวันตาม มาตรา 234 และ247 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมิใช่ภายในกำหนดสามสิบวันตามมาตรา 228

ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาไม่เห็นชอบด้วยกับการประนอมหนี้นั้นเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีล้มละลาย มิใช่เป็นการบังคับคดีตามคำพิพากษา ดังนั้น จำเลยจะยื่นคำขอให้ขอทุเลาการบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 ไม่ได้

เมื่อคำสั่งจำหน่ายคดีของศาลฎีกาที่ได้สั่งไปแล้วนั้นถึงที่สุดไปแล้ว และกรณีไม่เป็นเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ดังโจทก์อ้างดังนั้น โจทก์จะฎีกาคำสั่งดังกล่าวไม่ได้

เมื่อศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาแล้ว การสั่งเรื่องรับมรดกความย่อมอยู่ในอำนาจของศาลฎีกา

ผู้ร้องขัดทรัพย์ยื่นคำร้องขอถอนคำร้องขัดทรัพย์ในชั้นฎีกามิใช่ขอถอนฎีกา คำร้องมิได้ระบุว่าร้องขอต่อศาลชั้นต้นหรือศาลฎีกา และเสียค่าคำร้องมาเพียง 10 บาท เมื่อศาลชั้นต้นส่งคำร้องมาให้ศาลฎีกาสั่ง ศาลฎีกาย่อมคืนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสอบถ …

ฎีกาข้อกฎหมายที่ว่า การปฏิบัติหน้าที่ของจำเลยเป็นไปโดยมิชอบนั้น เมื่อการกระทำของจำเลยจะมีมูลเป็นความผิดหรือไม่ก็จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงต่อไปด้วยว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตหรือไม่ ซึ่งคดีนี้ต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โจทก์ …

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างโดยฟังข้อเท็จจริงว่าไม้ของกลางไม่ตรงกับรายการไม้ตามใบเบิกทางของจำเลย ไม่เชื่อว่าไม้ของกลางเป็นไม้ตามใบเบิกทาง จำเลยมีไม้ของกลางไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการแปรรูปไม้เป็นความผิดดังนั้น การที่ …

เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นแล้ว คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ.2499 มาตร …

การที่จำเลยเถียงกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทซึ่งศาลชั้นต้นถือว่ามีทุนทรัพย์ 5,000 บาทอยู่แล้ว เมื่อรวมกับคำขอของโจทก์ที่ให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างอีก 900 บาทคดีจึงมีทุนทรัพย์เกินกว่า 5,000 บาทจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลก …