คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่ารถจักรยานสามล้อของผู้เสียหายไปเพื่อทำการขับขี่รับจ้าง โดยเป็นกิจธุระของจำเลย แล้วยักยอกนำไปขายเอาเงินเป็นประโยชน์ส่วนตนเสีย จำเลยรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยรับมอบรถจักรยานสามล้อไปเพื่อขับขี่รับจ้างนั้น ไม่ใช่เป็นการรับมอบด้วยกิจธุระของจำเลยตามมาตรา ๓๑๙(๓) ผิดมาตรา ๓๑๔ จำคุก ๒ ปี
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้เสียหายยอมให้ไปตามสัญญาเช่า ไม่ใช่มอบไปเพื่อขับขี่รับจ้าง เพราะขณะมอบกิจธุระของจำเลยในเรื่องขับขี่รับจ้างยังไม่มี ไม่ผิดมาตรา ๓๑๙(๓) พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จะเป็นผิดตามที่โจทก์คัดค้าน ต้องเป็นการกระทำในกิจการเกี่ยวแก่ความไว้วางใจของสาธารณะชน มิใช่จำกัดความไว้วางใจฉะเพาะแต่ผู้เสียหาย ที่จำเลยเช่ารถจากผู้เสียหายเป็นเรื่องฉะเพาะตัว ไม่เข้ามาตรา ๓๑๙(๓)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.