คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยล่อ ส.เจ้าทุกข์ไปบ้านแล้วชวนเล่นการพะนัน ส.กลัวจึงเอาธนบัตร์ ๑๗๖ บาท ให้จำเลย ๆ ปลดเข็มขัดนากออกวางทับและพูดว่าเข้าหุ้นกัน ส.เห็นท่าไม่ดีก็หยิบธนบัตร์กับเข็มขัดนากไว้ จำเลยกับพวก ๔ คนเข้าทำร้ายและแย่งเงินจาก ส.ไปได้ ๑๑๒ บาท ส.หนีออกมา จำเลยวิ่งไล่ตามมาต่อยและใช้ไม้ตี ส.อีกดังนี้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานฉ้อกับปล้นทรัพย์ ศาลเดิมลงโทษจำเลยตาม ม.๓๐๔ แต่ข้อทำร้ายโจทก์ไม่ได้ขอมา จึงให้จำคุกจำเลยไว้ ๑ ปี ๖ เดือน ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานชิงทรัพย์ตาม ม.๒๙๓ และ ๒๙๓ ข้อ ๑๑ จำคุก ๔ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลอุทธรณ์วางโทษมานั้นเปนผลดีแก่จำเลยแล้ว ให้ยกฎีกาจำเลยเสีย
