Section 233 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง

ลักษณะ ๑ อุทธรณ์

ถ้าศาลยอมรับอุทธรณ์และมีความเห็นว่าการอุทธรณ์นั้นคู่ความที่ศาลพิพากษาให้ชนะจะต้องเสียค่าฤชาธรรมเนียมเพิ่มขึ้น ให้ศาลมีอำนาจกำหนดไว้ในคำสั่งให้ผู้อุทธรณ์นำเงินมาวางศาลอีกให้พอกับจำนวนค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องเสียดังกล่าวแล้ว ตามอัตราที่ใช้บังคับอยู่ในเวลานั้น ก่อนสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์หรือภายในระยะเวลาตามที่ศาลจะเห็นสมควรอนุญาต หรือตามแต่ผู้อุทธรณ์จะมีคำขอขึ้นมาไม่เกินสิบวันนับแต่สิ้นระยะเวลาอุทธรณ์นั้น ถ้าผู้อุทธรณ์ไม่นำเงินจำนวนที่กล่าวข้างต้นมาวางศาลภายในกำหนดเวลาที่อนุญาตไว้ก็ให้ศาลยกอุทธรณ์นั้นเสีย

Read in the full act

Related Supreme Court judgments

4 cases

Search more judgments

Supreme Court Judgment No. 2477/2548 พ.ศ. 2548

Search on the Supreme Court site

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีคำสั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยโดยเห็นว่าจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งโดยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลชั้นต้น เป็นการไม่ปฏิบัติตาม ป.วิ.พ. มาตรา 234 จำเลยจึงชอบที่จะฎีกาโต้แย้งคัดค้านคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ที่ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยเท่านั้น ส่วนปัญหาที่ว่าคำพิพากษาตามยอมของศาลชั้นต้นชอบหรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ยังมิได้วินิจฉัย จำเลยไม่อาจฎีกาโต้แย้งคัดค้านได้ แม้จำเลยฎีกาในปัญหานี้มาก… Read full text

Sections also considered: ป.วิ.พ. มาตรา 18 ป.วิ.พ. มาตรา 233 ป.วิ.พ. มาตรา 234 ป.วิ.พ. มาตรา 243 ป.วิ.พ. มาตรา 247 ป.วิ.พ. มาตรา 249 ป.วิ.พ. มาตรา 2

Supreme Court Judgment No. 5914/2533 พ.ศ. 2533

Search on the Supreme Court site

ตามสัญญาจ้างทำของกำหนดให้จำเลยต้องจ่ายเงินค่าจ้างงวดที่ 5แก่โจทก์ภายหลังจากที่ได้ส่งมอบงานแล้ว 1 เดือน แม้ว่าโจทก์จะนำคดีมาฟ้องก่อนจะครบกำหนดเวลาดังกล่าวก็ตาม แต่เมื่อจำเลยให้การว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดชำระเงินเพราะโจทก์ผิดสัญญา ย่อมแสดงว่าจำเลยไม่ถือเอาประโยชน์แห่งเงื่อนเวลานั้นแล้ว เงื่อนเวลาจึงไม่เป็นข้อต่อสู้ที่จำเลยทั้งสองจะอ้างได้ต่อไป จำเลยชำระค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ไม่ครบ ต่อมาจำเลยได้นำค่าฤชาธรรมเนียมที่ยังขาดอยู่มาวางศาลตามคำสั่งศาลแล้ว… Read full text

Sections also considered: ป.พ.พ. มาตรา 154 ป.พ.พ. มาตรา 341 ป.พ.พ. มาตรา 587 ป.วิ.พ. มาตรา 142 ป.วิ.พ. มาตรา 233 ป.วิ.พ. มาตรา 246 ป.วิ.พ. มาตรา 247

Supreme Court Judgment No. 5914/2533 พ.ศ. 2533

Search on the Supreme Court site

Supreme Court Judgment, B.E. 2526 (ref. 62349) พ.ศ. 2526

Search on the Supreme Court site

พนักงานเดินหมายได้นำหมายนัดของศาลชั้นต้นที่นัดอ่านคำสั่งศาลฎีกาไปส่งให้แก่จำเลยแต่ไม่พบและบ้านปิดใส่กุญแจ จึงปิดหมายโดยที่ศาลมิได้มีคำสั่งให้ส่งโดยวิธีอื่นแต่ประการใด การส่งหมายจึงไม่ชอบ เมื่อจำเลยไม่มาศาลในวันนัดจะถือว่าจำเลยทราบคำสั่งศาลฎีกาเรื่องให้ชำระค่าธรรมเนียมหาได้ไม่ เมื่อจำเลยยื่นคำแถลงและชำระค่าธรรมเนียม กรณีจะถือว่าจำเลยชำระค่าธรรมเนียมเมื่อพ้นเวลาที่ศาลฎีกากำหนดมิได้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยเพราะเหตุดังกล่าวเป็นการไม่ชอบ Read full text

Sections also considered: ป.วิ.พ. มาตรา 79 ป.วิ.พ. มาตรา 233 ป.วิ.พ. มาตรา 247

Does this section affect your situation?

A lawyer can review the facts and explain the options that fit your situation

Request a Consultation

Text for research only. The authoritative text is the one published in the Royal Gazette. · ชุดข้อมูลตัวบทกฎหมายไทย (Dhamanoon/thai-code-of-law_dataset, CC-BY 4.0) คัดจากฉบับรวมแก้ไขของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา