คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของช้างพังซึ่งมีลูกเป็นช้างพลาย 1 ตัว จำเลยได้ให้นายสายบุตรเลี้ยงของจำเลยนำช้างพังและลูกช้างพลายดังกล่าวไปรับจ้างลากไม้ในป่าเดียวกับที่โจทก์รับจ้างลากไม้อยู่ด้วย ขณะโจทก์กำลังใช้ช้างลากไม้อยู่ ลูกช้างพลายไล่ทำร้ายโจทก์จนได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าทดแทนจำเลยให้การว่า เป็นเจ้าของช้างร่วมกับภริยาขณะเกิดเหตุภริยาจำเลยได้มอบให้นายสายบุตรสามีเก่าไปดูแลเลี้ยงรักษาและเที่ยวรับจ้างลากไม้ จำเลยหรือภริยามิได้เกี่ยวข้องด้วยเหตุเกิดขึ้นเพราะโจทก์ จำเลยไม่ควรต้องรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า
ขณะเกิดเหตุโจทก์กำลังทำงานบังคับช้างของโจทก์ให้ลากซุงลงเนินอยู่ ลูกช้างของจำเลยผละจากช้างพังซึ่งเป็นแม่ของมันไปที่ช้างของโจทก์ ซึ่งเป็นช้างพังแล้วเข้าทำร้ายโจทก์ โดยในขณะนั้นผู้เลี้ยงรักษาลูกช้างก็อยู่เฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไร เมื่อลูกช้างวิ่งเข้าทำร้ายโจทก์แล้วจึงได้วิ่งไปบอกให้ลูกช้างถอย นับว่านายสายผู้เลี้ยงรักษาลูกช้างมิได้ใช้ความระมัดระวังอันสมควร และฟังว่าการที่นายสายเอาช้างจำเลยไปรับจ้างลากไม้ในคราวนี้โดยจำเลยใช้ให้ไป จึงเป็นการที่นายสายทำแทนจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดในการกระทำของนายสาย และใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่โจทก์ตามที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 427 และ 433 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์พิพากษายืน
