คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คสั่งจ่ายเงินให้แก่ผู้ถือ เพื่อชำระหนี้ค่าซื้อไม้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงวิวัฒน์ค้าไม้ ถึงวันสั่งจ่าย นายทวีชัยหุ้นส่วนผู้จัดการนำเช็คเข้าบัญชีของห้างเพื่อให้เรียกเก็บเงิน ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินโดยแจ้งว่ายังไม่มีการตกลงกับธนาคาร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 จำคุก 7 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาจำเลยว่า ห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงวิวัฒน์ค้าไม้เป็นผู้เสียหายคดีนี้หรือไม่ ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลอุทธรณ์รับฟังมาว่าจำเลยออกเช็คตามฟ้องจ่ายเงิน 60,000บาท เป็นเช็คผู้ถือ ชำระหนี้ให้ห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงวิวัฒน์ค้าไม้ ต่อมานายทวีชัยหุ้นส่วนผู้จัดการนำเช็คดังกล่าวเรียกเก็บเงินโดยฝากเข้าบัญชีของห้าง ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่าศาลอุทธรณ์เห็นว่าห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงวิวัฒน์ค้าไม้เป็นผู้เสียหายไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าในขณะธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คพิพาทห้างหุ้นส่วนจำกัดดังกล่าวเป็นผู้ทรงเช็คโดยชอบอยู่ จึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายแล้ว และที่จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ไม่รับฟังเป็นความจริงตามเอกสารมหาชนคือ คำร้องขอฝากขังผู้ต้องหาในคดีนี้ครั้งที่ 1 ที่ระบุว่า นายสมเดชเป็นผู้เสียหาย ไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า คำร้องขอฝากขัง หาใช่เอกสารมหาชนซึ่งกฎหมายสันนิษฐานว่าเป็นของแท้จริงและถูกต้องไม่ที่ศาลอุทธรณ์พิเคราะห์พยานหลักฐานเชื่อว่า ในคำร้องดังกล่าวระบุว่า นายสมเดชเป็นผู้เสียหาย เป็นความพลั้งเผลอของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ชอบด้วยวิธีพิจารณาแล้วฎีกาของจำเลยนอกจากนี้เป็นฎีกาโต้เถียงว่า พยานหลักฐานของจำเลยรับฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่านายสมเดชเป็นผู้เสียหายเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 6 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายืน
