คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยกับ ศ.เคยทำใบมอบฉันทะให้แก่กันผลัดเปลี่ยนกันรับเงินเดือนของตนไปใช้คราวนี้จำเลยทำใบมอบฉันทะปลอมขึ้นเองโดยถือวิสาสะว่า ศงคงไม่ว่าอะไร แล ศ.มาเบิกความเปนพะยานว่า ถ้ารู้ว่าจำเลยเบิกเงินไปแล้วก็จะไม่มาขอเบิกซ้ำอีกดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยไม่มีเจตนาทุจจริต ให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยทำโดยเจตนาทุจจริต มีผิด+ ๒ กะทง คือ ฐานปลอมหนังสือตาม ม.๒๒๔ ให้จำคุก ๖ เดือนกะทงหนึ่ง ฐานฉ้อโกงตาม ม.๓๐๔ จำคุก ๓ เดือนกะทงหนึ่ง แต่ให้รอการลงอาญาไว้ตาม ม.๔๑-๔๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานปลอมหนังสือไม่จำเปนต้องมีการทุจจริตก็ลงโทษได้ แต่ฐานฉ้อโกงนั้น กฎหมายอาญา ม.๓๐๔ บัญญัติว่าต้องมีเจตนาทุจจริต เพราะฉนั้นจะเอาผิดแก่จำเลยฐานนี้ยังไม่ได้ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ยกข้อที่วางโทษจำเลยฐานฉ้อโกงเสีย นอกจากนี้คงยืนตาม(หริศ-ศรี-นล)
