คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า นางเฮียงได้เช่าห้องแถวจากโจทก์ แล้วได้ให้จำเลยเช่าช่วงเพื่อทำการค้า โดยโจทก์ได้รู้เห็นยินยอมในการเช่าช่วงรายนี้ โจทก์ได้ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าการเช่าช่วงรายนี้ได้เป็นไปโดยความรู้เห็นยินยอมของโจทก์ ย่อมได้รับความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 มาตรา 16 พิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 คุ้มครองการเช่าที่ใช้สิ่งปลูกสร้างเป็นที่อยู่อาศัย คือว่าเมื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยแล้ว ก็ไม่คำนึงว่าจะได้ใช้เป็นที่ประกอบธุระกิจอย่างอื่นอีกหรือไม่ จะเป็นส่วนประธานหรืออุปกรณ์ไม่ต้องคำนึงถึง และการเช่ารายนี้เป็นการเช่าเพื่อการค้า จึงไม่อยู่ในคุ้มครองของมาตรา 16 โจทก์จึงฟ้องขับไล่ได้พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลย
