คำฟ้องและคำให้การ
เรื่อง ผิดสัญญาจะซื้อขายที่ดิน
โจทก์ฟ้องว่านางเอียดจำเลยที่ ๑ เป็นผู้รับสวนยางตามพินัยกรรมของนายล่ายสามี ๆ ได้ขายให้โจทก์เป็นเงิน ๒๐,๐๐๐ บาท ได้รับเงินไปหมดแล้ว ยังมิทันทำโอน นายล่ายก็ตายลง จึงขอให้นางเอียดจำเลยที่ ๑ ทำหนังสือสัญญาขายสวนยางรายนี้โอนกรรมสิทธิ์ให้นายรอดโจทก์ นางเอียดจำเลยที่ ๑ ให้การรับตามฟ้อง ยอมโอน+ชั้นชี้สองสถานนายรอดโจทก์ นางเอียดจำเลยที่ ๑ ตกลงกันขอให้เรียกนางมุ่ย เข้ามาเป็นจำเลยร่วม (ซึ่งในคดีก่อนคือคดีดำ ๓๑๐/๙๘ นางมุ่ยฟ้องนางเอียดเป็นจำเลย ฟ้องเรียกสวนยางรายพิพาท) นางมุ่ยซึ่งเข้ามาเป็นจำเลยร่วม (เป็นจำเลยที่ ๒) ให้การปฏิเสธฟ้องโจทก์ทั้งหมด กับร้องขอให้ศาลสั่งห้ามนายรอดโจทก์มิให้กรีดยางในสวนพิพาท ศาลสอบถามแล้ว
นายรอดโจทก์แถลงว่าที่พิพาทนี้ได้ครอบครองและกรีดยางมาตั้งแต่วันที่ ๑ สิงหาคม ๒๔๙๘ โดยนายล่ายผู้ตายได้ทำสัญญาจะขายให้ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าคำรับของนางมุ่ยมีเหตุเพียงพอและจำเป็นที่จะคุ้มครองประโยชน์ของคู่ความ จึงมีคำสั่งห้ามมิให้นายรอดกระทำซ้ำหรือกระทำต่อไปเกี่ยวกับกรีดยางในสวนยางนี้ ตาม ป.วิ.แพ่ง ม.๒๕ นายรอดอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน นายรอดฎีกาเป็นข้อ ๆ ดังชั้นศาลอุทธรณ์ คือ ๑. นายล่ายได้ทำหนังสือสัญญาจะขายให้นายรอดแล้ว ข้อนี้ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นข้อเท็จจริงที่ยังโต้เถียงซึ่งศาลจะได้พิจารณาขี้ขาดต่อไปข้างหน้า หาใช่ว่ายุติแล้ว ๒. นายรอดไม่ได้รับสำเนาคำร้องตาม ม.๒๕๖
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อนี้ปรากฎว่านายรอดได้ทราบคำร้องถึงกับมาแถลงในคราวศาลนัดพร้อม ปรากฎในรายงานพิจารณาแล้วมีผลเท่ากัน ๓. การห้ามคือให้หยุดกรีดยางเสียทีเดียวนั้นทำให้ขาดประโยชน์ทั้ง ๒ ข้าง มีทางคุ้มครองอย่างอื่นอยู่ เช่นให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกรีด และนำเงินค่ายางจำนวนสุทธิมาวางศาล เมื่อฝ่ายใด + ก็รับเงินนั้นไปเป็นต้น ข้อนี้ศาลสั่งตาม ม.๒๕๔(๒) และ ๒๕ โดยศาลใช้ดุลยพินิจวินิจฉัยเหตุสมควรที่จะคุ้มครอง ส่วนวิธีการอื่นดังนายรอดกล่าวนั้น ไม่มีประ + นายรอดมิได้เอ่ยถึงในชั้นสอบถาม ศาลฎีกาพิพากษายืน.(ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)นายแถมชัย สิทธิไตรย์ - หลวงมนูเทศน์วิมลภัย -
