คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม พ.ศ.๒๔๗๗ หาว่าเมื่อวันที่ ๑๙ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๗๖ จำเลยสมคบกันมีแลดื่มน้ำตาลอันมีแอลกอฮอล์ดื่มกินได้อย่างน้ำสุรา ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ม.๖ กับ พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๐ ม.๑ พ.ศ. ๒๔๖๗ ม.๒-๓ -๔ กับ พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๘ ศาลเดิมเห็นว่าคดีโจทก์ขาดอายุความตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ. ๑๒๔๘ ม.๕๕ ให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ม.๕๕ การฟ้องผู้กระทำผิดตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นในต้องฟ้องภายในกำหนด ๖ เดือนโดยไม่จำกัดว่าผู้ใดจะเป็นผู้ฟ้องร้องทั้งกฎหมายที่แก้ไขในภายหลังก็หาได้ยกเลิกมาตรานี้ด้วยไม่ เพราะฉะนั้นจะนำอายุความในกฎหมายอาชญามาใช้บังคับในเรื่อง พ.ร.บ.ภาษีชั้นในซึ่งเป็นบทบัญญัติพิเศษไม่ได้
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
