เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็จจริงได้ความว่า นางเนียม (ผู้ทำพินัยกรรม) กดลายพิมพ์นิ้วมือ 2 ครั้งในที่เดียวกัน และทำให้ลายพิมพ์นิ้วมือเลอะเลือนศาลชั้นต้นฟังว่า เป็นพินัยกรรมอันมีผลบังคับตามกฎหมายโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับการลงลายพิมพ์นิ้วมือในพินัยกรรมซึ่งปรากฏว่านางเนียมได้พิมพ์ลายนิ้วมือทับรอยพิมพ์นิ้วมือที่ลงไว้ไม่ชัดอีกครั้งหนึ่งนั้น ลายพิมพ์นิ้วมือนี้แม้จะเลอะเลือนจนดูไม่ชัด ก็ไม่กลายเป็นแกงได และการกระทำเช่นนั้นหาเป็นการขูดลบตกเติมแก้ไขเปลี่ยนแปลงพินัยกรรม (ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1656 วรรคสอง) ดังที่โจทก์อ้างไม่พิพากษายืน
