คำฟ้องและคำให้การ
ทางพิจารณาได้ความว่า ขณะที่จำเลยทำการรักษาโรคให้แก่ชาวบ้าน จำเลยพูดอวดอ้างตนว่า มือขวาถือมีดพับนี้เป็นพระขันธ์แก้ว มือซ้ายเป็นจักร์นารายน์เป็นหมอวิเศษคนทั้งโลกสู้ไม่ได้ จะชี้ให้คนเป็นบ้าหรือตายหรือเป็นอะไรก็ได้ทั้งสิ้น พระเจ้าแผ่นดินกับรัฐธรรมนูญจำเลยจะเรียกให้มากราบไหว้ก็ได้ จำเลยไม่กลัวใครในโลกนี้ กลัวแต่พ่อแม่พระพุทธ พระธรรมพระสงฆ์เท่านั้น
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๙๘,๓๓๕(๒๑) ศาลชั้นต้นลงโทษตามมาตราที่โจทก์อ้างทั้ง ๒ บทให้จำคุก ๑ ปี ๑ เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคำกล่าวของจำเลยเป็นแต่คำอวดอ้าง มิได้มีเจตนาที่จะแสดงความอาฆาตมาดร้ายหรือหมิ่นประมาทต่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและเป็นคำกล่าวอันโง่เขลาจำเลยอวดอ้างแต่ในเรื่องหมอวิเศษรักษาโรคให้หายให้คนมีความสุข มิได้กระทำให้ผู้ใดตื่นตกใจหวาดกลัวต่อจำเลยหรือการนั้นเลยจึงพิพากษายกฟ้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ ว่าการกระทำของจำเลยเป็นแต่อวดอ้างให้คนเชื่อว่าคนเป็นหมอวิเศษรักษาโรคให้หายได้ไม่มีเจตนามุ่งร้ายต่อผู้ใด คำกล่าวของจำเลยไม่ทำให้คนทั้งหลายดูหมิ่นหรือเกลียดชังผู้ใดเลย และไม่ปรากฎว่าเป็นเหตุให้คนทั้งหลายตื่นตกใจ การตื่นไปรักษาโรคเพื่อจะได้รับความสุขมิได้เป็นไปในทางตกใจหวาดกลัว จึงยังไม่มีผิดตามโจทก์หา
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
