คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2551 จึงพ้นกำหนดระยะเวลาดังกล่าว คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 955,029 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 904,830 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 892,330 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 30 ตุลาคม 2551) จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความ 10,000 บาท คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน 446,165 บาท แก่โจทก์ ส่วนดอกเบี้ยและนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คืนค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์ 100 บาท แก่จำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์นอกจากนี้ให้เป็นพับ โจทก์และจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุดังฟ้อง พันตำรวจโทบัณฑิต ขับรถยนต์หมายเลขทะเบียน สศ 5945 กรุงเทพมหานคร ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ตามสำเนาตารางกรมธรรม์ประกันภัยรถยนต์ไปตามถนนถีนานนท์ จากทางจังหวัดสกลนครไปทางจังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งจำเลยมีหน้าที่กำกับ ตรวจตรา และควบคุมตามพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ.2535 มาตรา 19 เมื่อถึงบริเวณที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นทางโค้ง รถยนต์เสียหลักลื่นตกข้างถนนชนต้นไม้ริมทางจนได้รับความเสียหายทั้งคัน ต่อมาวันที่ 21 สิงหาคม 2550 โจทก์ชำระค่าสินไหมทดแทนตามเงื่อนไขในกรมธรรม์ประกันภัยเป็นเงิน 892,330 บาท ให้แก่ผู้รับประโยชน์ คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยข้อแรกว่า
คดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า ขณะเกิดเหตุ พันตำรวจโทบัณฑิต เป็นเจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจทางหลวง 5 กก 4 ขก.ทล สกลนคร มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลทางหลวงที่เกิดเหตุโดยตรง ย่อมรู้ดีว่าถนนที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในความดูแลรับผิดชอบของจำเลย จึงถือว่าพันตำรวจโทบัณฑิตซึ่งเป็นผู้เสียหายได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนนับแต่วันทำละเมิดคือวันที่ 24 พฤษภาคม 2550 โจทก์ซึ่งเป็นบริษัทประกันภัยฟ้องคดีโดยรับช่วงสิทธิของพันตำรวจโทบัณฑิตผู้เอาประกันภัย ย่อมมีสิทธิเท่ากันโดยโจทก์จะต้องฟ้องจำเลยภายในวันที่ 24 พฤษภาคม 2551 แต่โจทก์มาฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2551 เป็นเวลาเกิน 1 ปี นับแต่วันที่พันตำรวจโทบัณฑิตรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนคดีโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 นั้น
เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้นขาดอายุความเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนหรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันทำละเมิด กรณีจึงต้องนับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดประการหนึ่ง และรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนอีกประการหนึ่งประกอบกันเป็นวันใด และพ้นหนึ่งปีนับแต่วันดังกล่าว คดีจึงจะขาดอายุความ แม้ข้อเท็จจริงได้ความตามที่โจทก์นำสืบว่าก่อนฟ้องคดีนี้โจทก์จะได้ยื่นฟ้องกรมทางหลวงชนบทเป็นจำเลยต่อศาลชั้นต้นในคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 2595/2551 เพื่อให้รับผิดในเหตุละเมิด โดยเข้าใจว่ากรมทางหลวงชนบทมีหน้าที่รับผิดชอบดูแลทางหลวงที่เกิดเหตุ
ต่อมากรมทางหลวงชนบทยื่นคำให้การในคดีดังกล่าว โจทก์ได้รับสำเนาคำให้การวันที่ 1 กันยายน 2551 ทำนองว่าโจทก์เพิ่งรู้ตัวผู้พึงใช้ค่าสินไหมทดแทนในวันที่ 1 กันยายน 2551 คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้โดยเข้ารับช่วงสิทธิของพันตำรวจโทบัณฑิตผู้เอาประกันภัยที่มีต่อจำเลยซึ่งเป็นบุคคลภายนอกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 880 สิทธิของโจทก์จึงมีเท่ากับสิทธิของผู้เอาประกันภัยมีอยู่โดยมูลหนี้ต่อจำเลยตามที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 226 วรรคหนึ่ง เมื่อโจทก์นำสืบเพียงว่าเหตุเกิดวันที่ 24 พฤษภาคม 2550 โดยไม่ได้นำสืบว่าพันตำรวจโทบัณฑิตไม่รู้ตัวผู้พึงจะชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในวันเกิดเหตุ ข้อเท็จจริงจึงต้องฟังว่าพันตำรวจโทบัณฑิตรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้พึงจะใช้ค่าสินไหมทดแทนนับแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2550 เพราะเป็นเจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจทางหลวงย่อมรู้ว่าถนนที่เกิดเหตุอยู่ในความดูแลของจำเลยอายุความละเมิดจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันดังกล่าว
โจทก์เป็นผู้รับช่วงสิทธิจากพันตำรวจโทบัณฑิต จึงต้องฟ้องจำเลยภายใน 1 ปี นับแต่วันดังกล่าวด้วย โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2551 จึงพ้นกำหนดระยะเวลาดังกล่าว คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงขาดอายุความ ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังขึ้น ส่วนฎีกาข้ออื่นของโจทก์และจำเลยไม่จำต้องวินิจฉัยเพราะไม่มีผลเปลี่ยนแปลงคดี
Result
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้เป็นพับ
