เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้มีปัญหาเกี่ยวกับเทศบาลจำเลยที่ 2 โดยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 2ได้อนุญาตให้จำเลยที่ 1 ปลูกอาคารชิดแนวเขตที่ดินของโจทก์โดยไม่เว้นระยะ 50 เซนติเมตรตามเทศบัญญัติ เป็นการละเมิดทำให้ราคาที่ดินของโจทก์ตกต่ำและไม่ได้รับความสะดวก จึงขอให้จำเลยทั้งสองรื้อถอนอาคารออกไปห่างเขตที่ดินของโจทก์ 50 เซนติเมตร หากรื้อไม่ได้ให้ใช้ค่าเสียหายจำเลยที่ 2 ให้การว่า ไม่รู้เห็นในการที่โจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 1 รุกล้ำเขตที่ดินของโจทก์ และตัดฟ้องว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องของโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้จำเลยที่ 1 จะปลูกอาคารชิดเขตที่ดินน้อยกว่า 50 เซนติเมตร
ฝ่าฝืนเทศบัญญัติ เทศบัญญัตินั้นก็มิได้บัญญัติขึ้นเพื่อป้องกันมิให้ที่ดินข้างเคียงราคาตกต่ำ กฎหมายนี้มิใช่กฎหมายที่ประสงค์จะปกป้องโจทก์ จะถือว่าการฝ่าฝืนกฎหมายนั้นเป็นการกระทำให้โจทก์เสียหายโดยผิดกฎหมายเพราะเหตุนี้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 422 ยังไม่ได้ และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1351 ก็มิได้บัญญัติถึงกับให้เจ้าของที่ดินติดต่อต้องงดเว้นไม่ก่อสร้างสิ่งใดลงใกล้แนวเขตเสียเลยและตลอดไปการกระทำของจำเลยที่ 2 เท่าที่โต้เถียงกันมาในคดีนี้ ยังไม่เป็นละเมิดต่อโจทก์พิพากษายืน
