คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจสมคบกันใช้อาวุธปืนยิงนายใช้โดยเจตนาแต่กระสุนไม่ถูกที่สำคัญ นายใช้จึงไม่ถึงแก่ความตาย ก่อนคดีนี้จำเลยที่ 2 เคยต้องโทษตามใบแดงแจ้งโทษท้ายฟ้อง พ้นโทษมายังไม่เกิน 5 ปีไม่เข็ดหลาบ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา มาตรา 249, 250, 60, 72จำเลยทั้งสองปฏิเสธ ส่วนข้อเคยต้องโทษจำเลยที่ 2 รับว่าเคยต้องโทษและพ้นโทษมายังไม่เกิน 5 ปีจริงดังฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามกฎหมายอาญามาตรา 249, 60 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 12 ปี ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 เคยต้องโทษมาครั้งหนึ่งพ้นโทษยังไม่เกิน 5 ปี มากระทำผิดอีก ให้เพิ่มโทษอีก 1 ใน 3 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 72 โทษที่เพิ่มและที่ลดมีกำหนดเสมอกัน ให้หักกลบลบกันไปตามมาตรา 39 คงลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 18 ปี ของกลางริบจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเฉพาะจำเลยที่ 2ว่า ให้จำคุกจำเลยที่ 2 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 249, 60 มีกำหนด12 ปี
จำเลยที่ 2 ไม่เข็ดหลาบให้เพิ่มโทษตามมาตรา 72 อีก 1 ใน 3เป็นลงโทษจำคุก 16 ปี นอกจากที่แก้นี้คงเป็นไปตามเดิมโจทก์ฎีกาว่าโทษที่จะเพิ่มจำเลยที่ 2 ฐานไม่เข็ดหลาบตามกฎหมายอาญา มาตรา 72 และโทษที่จะลดฐานพยายามแก่จำเลยที่ 2ตามกฎหมายอาญา มาตรา 60 มีส่วน 1 ใน 3 เท่ากันขอให้หักกลบลบกันไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยเจตนาศาลจำต้องกำหนดโทษจำเลยที่ 2 อย่างกระทำผิดสำเร็จก่อนแล้วจึงลดฐานพยายามตามกฎหมายอาญา มาตรา 60 เมื่อมีเหตุที่จะเพิ่มโทษจำเลยที่ 2 จึงให้เพิ่มทีหลัง จะเอาเหตุเพิ่มโทษมาหักกลบลบกับโทษฐานพยายามไม่ได้ตามคำพิพากษาฎีกาบรรทัดฐานที่ 111/2130 ในคดีระหว่างกองตระเวนเมืองนครเขื่อนขันธ์ โจทก์ มะสง จำเลยพิพากษายืน
