คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันกระทำสัญญาปลอมขึ้น แล้วจำเลยที่ ๑-๒ สมคบกันนำหลักฐานเท็จนี้มายื่นฟ้องเป็นคดีแพ่งต่อศาลเรียกเงินกู้ ๑๐๐๐ บาทแลดอกเบี้ย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้องโจทก์ไว้โดยสั่งว่าคดีมีมูลว่าจำเลยกระทำผิดตาม ม.๒๒๒-๒๒๔-๒๒๗ และ ๑๕๗ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง ให้จำคุกจำเลยทั้ง ๔ ตาม ม.๒๒๒-๒๒๔ คนละ ๒ ปี จำเลยที่ ๑-๒ มีผิดตาม ม.๖๓-๑๕๗-๑๕๕ อีกกะทง+ให้จำคุกคนละ ๑๔ ปี ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ ๑ เป็นผู้ใช้ให้จำเลยที่ ๒ นำสัญญาปลอมนี้มาอ้างเป็นพะยานหลักฐานในการฟ้องคดีแพ่ง จึงให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ ตามมาตรา ๑๕๕-๑๕๗ แล ๖๔ จำเลยฎีกาว่า ความผิดตาม ม.๑๕๗ โจทก์ไม่ได้พรรณามาในฟ้อง ศาลประทับฟ้องในมาตรา ๑๕๗ ไม่ถูก แลว่าศาลอุทธรณ์ยกมาตรา ๖๔ มาใช้ไม่ชอบ เพราะโจทก์มิได้พรรณามาในฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การปลอมหนังสือสัญญากู้ก็เป็นการกระทำพะยานเท็จอยู่ในตัวแล้วแลตามฟ้องโจทก์ก็กล่าวว่าจำเลยมีเจตนาทุจจริตกระทำหลักฐานเท็จ แต่เห็นว่าที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยที่ ๑ โดยอาศัยมาตรา ๖๔ นั้นเป็นการเกินคำขอแลคำพรรณาในฟ้อง เพราะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันนำหลักฐานมายื่นฟ้องและโจทก์มิได้พรรณาว่าจำเลยที่ ๑ ใช้ให้จำเลยที่ ๒ กระทำความผิด จะลงโทษจำเลยที่ ๑ ตามมาตรานี้ไม่ได้ นอกนั้นคงให้พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
