คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑-๒-๓ ฝ่ายหนึ่ง จำเลยที่ ๔-๕ อีกฝ่ายหนึ่งต่างมีมีดไม้เป็นอาวุธวิวาททำร้ายซึ่งกันแลกัน เป็นเหตุให้จำเลยที่ ๑ มีบาดเจ็บสาหัส จำเลยที่ ๔-๕ มีบาดเจ็บตามรายงานชัณสูตร์บาดแผลท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๘,๒๕๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ตามมาตรา ๒๕๘ จำเลยที่ ๒ ตามมาตรา ๒๕๖ จำเลยที่ ๓-๔ ตามมาตรา ๒๕๔ และยกฟ้องจำเลยที่ ๕
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องดังที่โจทก์บรรยายนั้นลงโทษได้แต่ตามมาตรา ๒๕๘ จึงพิพากษาแก้เป็นลงโทษจำเลยทุกคนที่ถูกลงโทษมาแล้ว แต่ศาลชั้นต้นนั้นตามมาตรา ๒๕๘
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องดังนี้หาได้ระบุมาโดยชัดแจ้งว่าจำเลยคนใดทร้ายผู้ใดไม่ จึงต้องถือว่าที่โจทก์กล่าวบรรยายในฟ้องและนำสืบดังกล่าวนั้นก็โดยโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๘ ศาลจะยกเอามาตรา ๒๕๔,๒๕๖ ซึ่งมิได้บรรยายความผิดมาในฟ้องมาลงโทษจำเลยไม่ได้
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
