คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ ๓ ฉบับ ครบกำหนดการใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินทั้ง ๓ ฉบับแล้ว จำเลยไม่นำเงินมาชำระให้โจทก์ โจทก์ทวงถามจำเลยก็ไม่ชำระ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นรวม ๔๗,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินทั้ง ๓ ฉบับนี้ เมื่อครบกำหนดใช้เงินแล้วโจทก์มิได้ยื่นขอให้รับรองและไม่ได้ทำคำคัดค้านภายในกำหนดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นจึงไม่สมบูรณ์ และตั๋วดังกล่าวไม่มีข้อความใด ๆ ให้เรียกดอกเบี้ยได้ โจทก์จึงไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ย ศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลยและฟังว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินทั้ง ๓ ฉบับไม่ใช่ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ออกมาจากต่างประเทศ ไม่ต้องทำคำคัดค้าน เมื่อครบกำหนดไม่ต้องให้รับรองก็เป็นตั๋วที่สมบูรณ์ ดอกเบี้ยไม่ได้เขียนไว้ในตั๋ว โจทก์จึงเรียกไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๔๗,๐๐๐ บาทแก่โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยเสียดอกเบี้ยให้โจทก์ในอัตราร้อยละ ๕ ต่อปีอีกด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ผู้ทรงใช้สิทธิเรียกร้องโดยตรงกับจำเลยผู้ออกตั๋ว มิได้ใช้สิทธิเรียกร้องกับผู้สลักหลังหรือบุคคลอื่น ซึ่งต้องรับผิดตามตั๋วนั้น การใช้สิทธิดังกล่าวจึงไม่ใช่การใช้สิทธิไล่เบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๙๖๘ ซึ่งจะยกมาบังคับใช้ในคดีนี้ได้ กรณีต้องบังคับตามมาตรา ๙๘๓(๒), ๙๘๕ ประกอบด้วยมาตรา ๙๑๑ เมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องของโจทก์นั้น จำเลยผู้ออกตั๋วไม่ได้เขียนข้อความกำหนดให้เรียกดอกเบี้ยไว้ โจทก์ย่อมเรียกดอกเบี้ยไม่ได้
Result
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
