เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่นารายนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์และห้ามอย่าให้จำเลยเข้าขวางในการที่โจทก์จะขอรับโฉนดตราจองจำเลยให้การเป็นฟ้องแย้งว่า นารายนี้ นายสำอางค์ แย้มชูติได้ขายให้จำเลยเป็นราคา 4,000 บาท เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2493ซึ่งขณะนั้น นายสำอางค์ แย้มชูติ ได้จำนองไว้กับโจทก์ ๆ ก็รู้เห็นยินยอม โดยโจทก์เองเป็นผู้เขียนหนังสือสัญญาซื้อขายให้ และในวันนั้นจำเลยได้ชำระเงินให้นายสำอางค์ แย้มชูติ 3,500 บาทต่อมาวันที่ 1 เมษายน 2494 จำเลยได้ชำระเงินที่ค้างให้นายสำอางค์แย้มชูติ อีก 500 บาท นายสำอางค์แย้มชูติ ได้มอบนารายนี้ให้จำเลย ๆได้ครอบครองมาเกินปีแล้ว และนารายนี้แต่เดิมเป็นที่เตียนเพียง 7 ไร่
จำเลยได้บุกเบิกต่อมาจำเลยได้เตือนให้นายสำอางค์ แย้มชูติโอนให้จำเลยให้ถูกต้อง นายสำอางค์ แย้มชูติ ก็ผัดเพี้ยนไปภายหลังจำเลยจึงทราบว่าโจทก์กับนายสำอางค์ แย้มชูติ กระทำทุจริตสมยอมกันทำสัญญาซื้อขายให้โจทก์ต่ออำเภอตะพานหิน เพื่อฉ้อจำเลย ๆ ไม่เคยทำสัญญาเช่านารายนี้จากโจทก์ดังฟ้องเลยเมื่อเป็นเช่นนี้ จำเลยจึงต้องฟ้องแย้งขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่นารายพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยโดยการครอบครอง และให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายระหว่างโจทก์กับนายสำอางค์ แย้มชูติ เสียกับให้ห้ามอย่าให้โจทก์เกี่ยวข้องกับนารายนี้ต่อไป และให้ยกฟ้องของโจทก์เสียด้วยศาลจังหวัดพิจิตรพิจารณาได้ความสมจริงดังข้อต่อสู้ และฟ้องแย้งของจำเลย พิพากษาให้เพิกถอนการซื้อขายระหว่างโจทก์กับนายสำอางค์
แย้มชูติ ตามหนังสือสัญญา ลงวันที่ 24 กันยายน 2494 นั้นเสีย ให้จำเลยมีสิทธิครอบครองในที่พิพาทโดยมีหนี้จำนองของโจทก์ติดอยู่ด้วย ห้ามมิให้โจทก์เกี่ยวข้องกับนาพิพาทนอกจากอำนาจในฐานะผู้รับจำนองโจทก์จำเลยต่างอุทธรณ์ด้วยกันทั้ง 2 ฝ่ายโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีควรฟังสมโจทก์จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลควรพิพากษาให้จำเลยมีสิทธิครอบครองนาพิพาทโดยปราศจากหนี้จำนองของโจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาต่อมาฝ่ายเดียวศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนและประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ปัญหาอันพึงวินิจฉัยในชั้นนี้คงมีแต่ตามที่จำเลยฎีกาขึ้นมาข้อเดียวว่านารายนี้ยังมีหนี้จำนองของโจทก์ติดอยู่หรือไม่ ความอื่นนอกจากนี้เป็นยุติ ศาลจึงเห็นว่า ข้อที่โจทก์ได้รับจำนองนารายนี้ไว้ก่อนที่นายสำอางค์
แย้มชูติ ขายให้จำเลยนั้น ทางพิจารณาฟังเป็นยุติว่าเป็นความจริง และการจำนองก็ได้ทำสัญญาจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว และในความข้อนี้จำเลยก็มิได้โต้แย้งประการใด ทั้งจำเลยก็รับอยู่ว่า เมื่อจำเลยซื้อที่รายนี้จากนายสำอางค์ แย้มชูติ นั้นนายสำอางค์ แย้มชูติได้จำนองที่รายนี้ไว้กับโจทก์ จำเลยคงฎีกาคัดค้านแต่เพียงว่าเมื่อศาลพิพากษาให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายระหว่างโจทก์กับนายสำอางค์แย้มชูติ แล้ว ที่พิพาทก็กลับคืนสู่สภาพเดิม คือตกมาเป็นของนายสำอางค์ แย้มชูติ โดยไม่มีการจำนองติดอยู่ กับว่าเมื่อโจทก์นำคดีมาสู่ศาลโดยความไม่สุจริต สิทธิที่โจทก์จะเรียกร้องเอาเงินคืนก็เสียไปศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลได้พิพากษาให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายระหว่างโจทก์กับนายสำอางค์
แย้มชูตินั้น เป็นในประเด็นความอีกข้อหนึ่งต่างหากไม่เกี่ยวกับเรื่องจำนอง จึงหาเป็นเหตุกระทบกระเทือนทำให้สัญญาจำนองอันสมบูรณ์อยู่ตามกฎหมายแล้วนั้นเสื่อมเสียไปด้วยไม่ ที่พิพาทจึงคงต้องติดจำนองอยู่นั้นเอง และการจำนองรายนี้ก็ปรากฏว่านายสำอางค์ แย้มชูติ กับโจทก์ได้ทำกันไว้ก่อนที่จำเลยมาซื้อนารายนี้และได้ทำกันโดยสุจริตจึงไม่มีทางที่จำเลยจะอ้างได้ว่าโจทก์นำคดีในเรื่องการจำนองที่พิพาทมาสู่ศาลโดยไม่สุจริต ศาลล่างทั้งสองพิพากษามาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นศาลฎีกาพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยเสีย ค่าธรรมเนียมค่าทนายความในชั้นนี้ให้เป็นพับไป
