คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทำการด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง อันควรเป็นวิสัยของปกติชน และฝ่าฝืนกฎหมาย กล่าวคือ จำเลยเป็นผู้ขับรถรางไปในถนนหลวง โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันเป็นวิสัยของปกติชน อันเป็นเหตุให้รถรางคันที่จำเลยขับชนท้ายรถโดยสารประจำทางชวนฟาร์มได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพะยานแล้ววินิจฉัยว่า ฟ้องไม่บรรยายข้อเท็จจริงพอสมควรเท่าที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์กล่าวถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยไ้กระทำผิดเพียงพอตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแล้ว พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพะยาน พิจารณาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้บรรยายเหตุแห่งหารประมาทของจำเลยไว้เพียงพอตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๕๘ แล้ว กล่าวโดยฉะเพภาะข้อที่ว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทเป็นเหตุให้จำเลยชนท้ายรถประจำทางเสียหาย
Result
พิพากษายืน.
