เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าในคดีก่อนคือคดีแดง 335/2495 ซึ่งนางสายใจ ณ ถลาง เป็นโจทก์ฟ้อง ม.จ.รัตโนภาศ กาญจนวิชัยเป็นจำเลย เป็นเรื่องขอไถ่ถอนการขายฝากที่ดินบ้านเรือนรายเดียวกันกับคดีนี้ ศาลในคดีนั้นได้วินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากได้ทำขึ้นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2493 ครบกำหนดการไถ่ถอนในวันที่ 17 มีนาคม 2494 เมื่อได้ใช้สิทธิขอไถ่ในวันที่ 17 มีนาคม 2494 ย่อมไถ่ได้จึงพิพากษาให้นางสายใจไถ่ที่ดินจาก ม.จ.รัตโนภาศ กาญจนวิชัยได้ ข้อเท็จจริงปรากฏในคดีที่กล่าวนั้นว่านางสายใจได้วางเงินต่อศาลในการขอไถ่การขายฝากเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2498 และในคดีที่พิพาทกันใหม่นี้ได้ความว่าเมื่อทำสัญญาขายฝากกันนั้นแล้ว นางสายใจได้ทำสัญญาเช่าบ้านเรือน (ตึก) ที่อยู่ในที่ดินรายนี้
ค่าเช่าเดือนละ 750 บาทข้อกฎหมายที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกามีว่า จำเลยต้องชำระค่าเช่าให้โจทก์เพียงวันที่ 17 มีนาคม 2494 ซึ่งเป็นวันที่ศาลพิพากษาให้ไถ่คืนได้หรือต้องชำระจนถึงวันที่ 20 กันยายน 2498 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยชำระ (วางเงิน) ค่าไถ่ถอนการขายฝากต่อศาลศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสองว่า ให้นางสายใจจำเลยชำระค่าเช่าและค่าเสียหายเดือนละ 750 บาท นับตั้งแต่วันที่ 17 ธันวาคม 2493 ตลอดถึงวันที่ 20 กันยายน 2498 เป็นเงิน 42,850 บาทแก่โจทก์โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ก่อนที่นางสายใจวางเงินไถ่ถอนการขายฝากต่อศาล ยังถือไม่ได้ว่าได้มีการไถ่ถอนการขายฝาก ระหว่างที่ยังไม่ได้ไถ่ถอนการขายฝาก จึงยังต้องถือว่าที่ดินซึ่งนางสายใจจำเลยได้ขายฝากไว้แก่โจทก์ในคดีนี้ยังตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 491 จนกว่าจะได้ไถ่ถอน ตามมาตรา 492
