คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันใช้มีดและไม้ฟันและตีนายพุ่มโดยเจตนาฆ่าให้ตาย และนายพุ่มได้ตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกทำร้าย ขอให้ลงโทษนายจันและนายวันให้การต้องกันภาคเสธว่านายพุ่มผู้ตายกับพวกอีกคนหนึ่งได้สมคบกันลักข้าวในลานนาจำเลย ๆ จะเข้าจับกุมนายพุ่มผู้ตายกับพวกใช้มีดและปืนทำร้ายจำเลย ๆ จึงใช้ไม้ตีป้องกันตัว หาได้เจตนาฆ่าไม่นายใบจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ตายมาที่ลานนาในเวลาค่ำคืนย่อมทำให้จำเลยสงสัยได้ง่ายว่าเป็นคนร้ายและเชื่อว่าเป็นคนร้ายและทำร้ายเอาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่านายวันนายจันและนายใบจำเลยมีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 249,63 ให้จำคุกจำเลยไว้คนละ 20 ปีจำเลยทั้ง 3 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้แม้โจทก์จะไม่มีประจักษ์พยานเห็นจำเลยทั้ง 3 ฆ่านายพุ่มตายก็ตาม แต่โจทก์ก็มีพยานแวดล้อมว่าก่อนเกิดเหตุประมาณครึ่งเดือน นายพุ่มได้ชกนายใบจำเลยเรื่องแย่งวิดปลาที่นาพ่อตาซึ่งนายพุ่มเคยวิดปลาทุกปีและในวันเกิดเหตุเวลาเย็นจำเลยทั้ง 3 ถืออาวุธมาชวนนายพุ่มไปดูข้าวที่นาซึ่งนายใบจำเลยเช่าพ่อตานายพุ่มทำนายพุ่มได้ไปกับจำเลยทั้งสามโดยไม่มีอาวุธประมาณหุงข้าวสุกหนึ่งหม้อได้ถูกทำร้ายถึงตายที่นาพ่อตานายจันและนายจันจำเลยก็รับว่าได้ทำร้ายนายพุ่มตายจริงโดยว่าเข้าไปลักข้าวในนาและต่อสู้กัน แต่ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้ง 3 มีบาดแผลเลย บาดแผลผู้ตายมีรวมถึง 6 แผล ถูกทำร้ายด้วยอาวุธของแข็งและมีคม แสดงให้เห็นว่าได้เจตนาทำร้ายนายพุ่มให้ถึงแก่ความตาย หลักฐานพยานโจทก์แวดล้อมกรณีแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้ง 3 ได้สมคบกันฆ่านายพุ่มตายโดยเจตนาพิพากษายืน
