เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ได้ความว่า อ.ร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานว่า จำเลยกระทำอนาจารแก่ตน ภายหลังกลับถอนคำร้องทุกข์นั้นเสีย แต่อัยยการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๖ แล ๗๒ ปัญหาจึงว่าจำเลยได้ทำผิดต่อหน้าธารคำนัลตาม ม.๒๔๘ ซึ่งอัยยการจะมีอำนาจฟ้องได้โดยลำพังหรือไม่ ศาลฎีกาแลศาลล่างทั้ง ๒ มีความเห็นต้องกันว่า ที่ ๆ จำเลยทำผิดเปนใต้ถุนเรือนไม่มีอะไรกำบัง อยู่ห่างถนนราว ๑๓ วา มีเรือนราษฎรอยู่ใกล้ ๆ หลายหลังมองเห็นกันได้ ทั้งในขณะนั้นก็มีพะยานอยู่ในที่ใกล้ ๆ ถึง ๔ คน แลมีคนอยู่บนเรือนซึ่งอาจมองเห็นได้อีกเช่นนี้ ต้องนับว่าเปนสถานที่ต่อหน้าธารคำนัลตาม ม.๒๔๘ ให้จำคุกจำเลย ๑ เดือนปรับ ๓๐ บาท กับให้เพิ่มโทษแลลดโทษจำเลย ๑ ใน ๓ หักกลบลบกันไปไม่ต้องเพิ่มไม่ต้องลด แต่ส่วนอาญาจำคุกนั้นให้ยกเสียตาม ม.๔๐ คงแต่ปรับสถานเดียว
