คำฟ้องและคำให้การ
คดีฟ้องขับไล่จากห้องเช่า คู่ความแถลงรับข้อเท็จจริงกันว่าห้องพิพาทอยู่ในเขตเทศบาลเมืองพัทลุงและอยู่ในทำเลการค้า การเช่าไม่มีหนังสือสัญญาเช่า ค่าเช่าคิดเป็นรายเดือนถือเอาวันที่ 1 ของทุก ๆ เดือนเป็นเกณฑ์ชำระ จำเลยมีอาชีพรับจ้างทำทองรูปพรรณในห้องพิพาท และยังรับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้าด้วย จำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวเลิกสัญญาเช่าจากโจทก์ ลงวันที่ 19 ตุลาคม 2502 แล้วค่าเสียหายตกลงกันว่าเดือนละ 35 บาทคดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาแต่ในข้อกฎหมายว่าโจทก์ได้บอกกล่าวเลิกสัญญาเช่าโดยชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566แล้วหรือไม่ ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นต้องกันว่าโจทก์ได้บอกกล่าวโดยชอบแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การบอกกล่าวเลิกสัญญาในกรณีนี้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 ต้องการให้โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยรู้ตัวก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อย คือ อย่างน้อย1 เดือน ที่เป็นระยะเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเท่านั้น และไม่ได้กำหนดแบบพิธีการบอกกล่าวไว้ โจทก์บอกกล่าวแก่จำเลยในวันที่ 19ตุลาคม 2502 จนกระทั่งวันที่ 5 มกราคม 2503 จึงฟ้องคดี เท่ากับได้ให้จำเลยรู้ตัวตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 30 พฤศจิกายน ครบกำหนดตามกฎหมายก่อนฟ้องแล้ว ที่โจทก์แจ้งไปในหนังสือบอกกล่าวด้วยว่าให้จำเลยขนย้ายออกไปภายในวันที่ 31 ตุลาคม 2502 นั้น เมื่อจำเลยไม่ยอมออกจนเกินระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้แล้ว คำบอกกล่าวของโจทก์ก็คงมีผลใช้ได้ ดังนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 845/2490
Result
พิพากษายืน
