คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยตัดฟันไม้ยางอันเป็นไม้ประเภทหวงห้ามในป่า และทำการแปรรูปไม้โดยเลื่อยทำเป็นไม้แผ่นแล้วนำไม้ดังกล่าวนี้เคลื่อนที่มาไว้ที่บ้านของจำเลย โดยมิได้รับอนุญาตและมีใบเบิกทางเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานนำไม้เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ๒๔๘๔ มาตรา ๓๙-๗๑ ปรับ ๕๐ บาท ไม้ของกลางริบข้อหาอื่น ๆ ให้ยก จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องไม้ของกลางคืนจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการจะเป็นผิดฐานนำไม้เคลื่อนที่นั้น ย่อมสืบเนื่องมาจากการทำไม้ก่อนกล่าวคือ ต้องเป็นการภายหลังที่นำไม้หรือของป่าที่ทำออกตามใบอนุญาต ฯลฯหรือนำไม้ที่ทำออกโดยไม่ต้องรับอนุญาต ฯลฯ ส่วนบทบัญญัติว่าด้วยการทำไม้นั้น จะเป็นไม้หวงห้ามหรือไม่ก็ตามจะเป็นผิดก็ต่อเมื่อเป็นไม้ในป่า ฉะนั้นกรณีจะเป็นผิดฐานนำไม้เคลื่อนที่ตามที่กฎหมายบังคับไว้ดังกล่าวไม้ที่นำไปจะต้องเป็นไม้ที่ทำในป่าหรือออกจาก ป่า แต่สำหรับคดีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าไม้รายที่จำเลยนำมานี้เป็นไม้ที่ตัดจากสวนของนายตุ้น หาใช่ไม้ในป่าหรือนำออกจากป่าไม้ จึงจะเอาผิดแก่จำเลยฐานนำไม้เคลื่อนที่ยังไม่ได้
Result
พิพากษายืน
