คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากอาคารแผงลอยของโจทก์ที่ให้จำเลยเช่าและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า จำเลยทำสัญญาเช่าแผงลอยจากโจทก์จริง แต่มิได้ผิดสัญญาโจทก์เรียกค่าเสียหายไม่ได้ ขอให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยแถลงรับกันว่า จำเลยส่งค่าเช่าหรือค่าเสียหายให้โจทก์ภายหลังที่โจทก์ฟ้องคดีแล้วศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้ววินิจฉัยว่าสัญญาเช่ามีกำหนดเวลาแน่นอน จึงระงับลงโทษไม่ต้องบอกกล่าวก่อน พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามฟ้องของโจทก์บรรยายไว้แล้วว่าเมื่อสิ้นกำหนดเวลาตามสัญญาเช่า โจทก์ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยแล้ว ข้อความดังที่จำเลยฎีกามาว่าจำเลยครอบครองทรัพย์ที่เช่าต่อมาโดยโจทก์รู้แล้วแต่ไม่ทักท้วงนั้น
จำเลยมิได้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้คดีไว้ในคำให้การ จึงไม่มีข้อเท็จจริงนี้ที่ได้ว่ากันมาแล้วแต่ศาลชั้นต้น ทั้งคดีนี้คู่ความจะอุทธรณ์ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ศาลฎีกาจะรับฟังและวินิจฉัยให้ไม่ได้ ส่วนที่โจทก์ได้รับเงินจากจำเลยไว้เมื่อโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยแล้ว ไม่ว่าจะเรียกว่าเงินค่าเช่าหรือค่าเสียหายก็จะถือว่าโจทก์จำเลยเป็นอันทำสัญญาเช่าใหม่ต่อไปไม่มีกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 570 ไม่ได้ เพราะไม่มีข้อเท็จจริงที่จะปรับกับบทกฎหมายดังกล่าวได้ เมื่อสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับจำเลยมีกำหนดเวลาเช่ากันไว้แน่นอนสัญญาเช่าสิ้นกำหนดแล้ว โจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยได้โดยมิพักต้องบอกกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 564พิพากษายืน
