คำฟ้องและคำให้การ
ปรากฎว่าที่ดินรายพิพาทนี้อยู่ในเขตต์โฉนดตราจองของจำเลย แต่ในที่รายนี้ลูกเขยโจทก์และเป็นหลานเขยจำเลยได้ปลูกห้องแถวอยู่มาเป็นเวลา ๑๐ ปีเศษ โดยอาศัยอำนาจของโจทก์ซึ่งได้ครอบครองที่พิพาทรายนี้มาเกินกว่า ๓ ปีแล้ว ภายหลังจำเลยเข้ามารุกที่รายนี้โดยอ้างว่าที่รายนี้อยู่ในเขตต์โฉนดตราจองของจำเลย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่รายนี้เป็นกรรมสิทธิของโจทก์ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้ที่เป็นกรรมสิทธิแก่โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาอ้างว่าเป็นปัญหากฎหมาย ๔ ข้อ
ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาข้อ ๑ เป็ยข้อเท็จจริง ฎีกาข้อ ๒ นั้นเห็นว่าที่รายนี้มีตราจองเป็นหนังสือสำคัญ เมื่อจำเลยละทิ้งเกินกว่า ๓ ปีแล้วย่อมขาดกรรมสิทธิ ฎีกาข้อ ๓ นั้นแม้จะปรากฎว่าโจทก์ล้อมรั้วไม่เต็มที่พิพาทก็ดี แต่โจทก์ขอให้ศาลแสดงว่าที่นั้นเป็นกรรมสิทธิแ่โจทก์ และศาลก็ได้ตัดสินให้เช่นนั้น เป็นการตัดสินไม่เกินคำขอ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
