คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้มีจดหมายถึงเจ้าพระยาสุรศักดิ์(พี่อาย)กล่าวความหลายเรื่องและกล่าวถึงหนี้สินของจำเลย ข้อความตอนหนึ่งว่าเพราะฉะนั้นเวลานี้เกล้า ฯ หมดที่พึ่งมองไม่เห็นใครนอกจากขอบารมีฝ่าเท่ากรุณาดับร้อนสัก ๔๐๐๐ บาท เพื่อส่งดอกเบี้ยพระคลังข้างที่ "เจ้าพระยาสุรศักดิ์ได้เซ็นเช็กจ่ายเงินให้จำเลย ต่อมาได้มีการทวงเงินรายนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นการยืมข้อนำสืบว่าให้โดยเสน่หานั้นไม่พอหักร้างได้ ส่วนหลักฐานนั้นเห็นว่าเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืม โดยอาศัยหนังสือทั้งสำรับรวมกันคือ ฉะบับที่จำเลยขอไปกับเช็กที่เซ็นสั่งจ่ายเงินให้และจำเลยเซ็นรับเงินไปตามนั้น เมื่อรวมกันครบถ้วนเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมพอแล้ว จึงพิพากษาศาลอุทธรณ์
