คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยปราศจาความระมัดระวังในภาวะเช่นนั้นจะต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ คือ ขณะรถสวนกัน ไม่ลดความเร็ว ไม่ใช้ไฟต่ำหรือหรี่ไฟ ขับเร็วเกินอัตรามี่กฎหมายกำหนดและล้ำออกกลางถนน จึงเกิดชนกับรถที่สวนทาง เป็นเหตุให้นายอำพรคนโดยสารรถคันที่สวนมาบาดเจ็บสาหัสและถึงตาย และคนโดยสารในรถที่จำเลยขับบาดเจ็บอีกหลายคน ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธและว่า รถคันเกิดเหตุที่จำเลยนั่งไปเป็นของนายมานพขณะเกิดเหตุ นายณรงค์บุตรนายมานพ เป็นผู้ขับ และรับว่าคนขับประมาทจริง จำเลยไม่ใช่คนขับ ศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยเป็นคนขับพิพากษาว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑, ๓๙๐ พระราชบัญญัติจราจรทางบก ลงโทษตามมาตรา ๒๙๑ ซึ่งเป็นกระทงหนัก จำคุก ๒ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เชื่อว่า นายณรงค์เป็นผู้ขับ พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อคำพยานโจทก์มีพิรุธและกลับเจือสมคำพยานจำเลยจึงไม่น้ำหนักสู้พยานจำเลยไม่ได้ การสืบของจำเลยนั้น ตัวจำเลยยืนยันมาตังแต่เกิดเหตุแล้วว่า นายณรงค์เป็นคนขับรถ ทั้งพยานจำเลยนอกนั้นก็เบิกความสอดคล้องกับคำเบิกความของตัวจำเลยและทั้งเป็นคนนอกไม่มีส่วนได้เสียร่วมกับจำเลยจึงมีน้ำหนักน่าเชื่อถือกว่าพยานโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยมิได้เป็นคนขับรถที่ชนกันนี้ และพิพากษายกฟ้องมานั้น ชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน
